Poeta próbuje formą wiersza „dotykać” tajemnicy i istoty ludzkiej egzystencji. W jednym z wierszy zauważa, że „coraz więcej dni/ pustych jak zmęczone dłonie/ matki, której głos dobiega/ z przykrytych sepią zdjęć (…)”

W pięknym wierszu pt. „Nad wielką wodą” Edward Zyman zmierzył się z dramaturgią metafizyczną swojego emigracyjnego życia. „Co chcesz mi powiedzieć dumny oceanie,/ wielka metaforo mojego losu, wodo łagodna/ która łudzisz naiwnych pozornym spokojem;/ twoja kobieca przewrotność/ nie zwiedzie mnie, wiem, że lada chwila/ ukażesz swoją mroczną twarz; uwodzisz mnie (…)”.

Edward Zyman, rodem z dawnego kieleckiego Dobromierza, otrzymał w październiku br. prestiżową nagrodę literacką im. Włady Majewskiej, przyznaną przez Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie z siedzibą w Londynie za książkę pt. „Mosty z papieru”.