Założyłem uniwersytet.

Nie jestem jeszcze pewny czy „ekstremalny” to jedynie epitet, czy też już nazwa. Dla uproszczenia przyjmijmy, że to nazwa tymczasowa, że kiedyś powstanie jakaś lepsza, bardziej adekwatna.

Dlaczego ekstremalny?
To może budzić niepokój. Ktoś pomyśli, że chodzi tu o nauczanie ekstremizmu. Jeśli tak pomyśli, to niech się nad tą własną myślą zastanowi, ekstremalnie dogłębnie niech ją przeanalizuje. Przecież nie jest to Uniwersytet Ekstremistyczny. Ekstremistyczny to przecież nie to samo co ekstremalny.
Dlatego ekstremalny, że chodzi tu o wiedzę ekstremalną. Ekstremalnie głęboką i ekstremalnie rozległą. Także o ekstrema wiedzy.

Warto też dodać, że studiowanie na UE jest ekstremalnie proste. Nie ma tu żadnego rektoratu, dziekanatu, sekretariatu, szatni czy toalet. Nie ma indeksów, legitymacji, zaliczeń i egzaminów. System rekrutacji też jest ekstremalny, albowiem nie ma go wcale. Po prostu studiujesz coś albo nie. Nie ma też podziału na semestry i lata, więc zacząć studiowanie można w każdej chwili i w każdej chwili je przerwać.
Lecz uważaj, drogi studencie. Pamiętaj! Znajdujesz się w sytuacji ekstremalnie trudnej: tutaj o wszystkim decydujesz sam. Jeśli poczujesz, że masz dosyć, po prostu zamknij książkę, albo wyłącz komputer i idź do ogrodu, albo za ogród na łąkę, albo za łąkę do lasu, albo za las i za te góry co za lasem... a potem za następny las, aż za siódmy las i siódmą górę, albo jeszcze dalej... Ekstremalnie trudne sytuacje mają ekstremalnie proste rozwiązania.

Mógłby też ten uniwersytet być czyjegoś imienia. Czyjego jednak? Może Bouvarda i Pecucheta? Oni by pasowali. Wszak działa na razie tylko jeden wydział (niestety, wszystko ciągle w powijakach, wręcz w wodach płodowych), a mianowicie wydział głupoty.
Głupoty? A dlaczegóż by nie? Skoro można studiować geografię lub fizykę, to dlaczego nie można studiować głupoty? W czym głupota gorsza od geografii lub fizyki? Głupota jest powszechna niczym grawitacja, więc dogłębne poznanie głupoty powinno być absolutnym priorytetem dla nauki. Chyba już czas najwyższy opisać ją, sklasyfikować jej odmiany, nauczyć się ją rozpoznawać... Czy jest to jednak możliwe? Zapewne tak, choć bez wątpienia łatwe nie będzie. Wbrew pozorom głupota wcale głupia nie jest. O nie. Jest chytra nad wyraz i przebiegła ponad wszelkie wyobrażenie. (Czy jednak chytrość i przebiegłość można uważać za przejawy mądrości, za jej odmianę? Nader to wątpliwe.) Potrafi nadzwyczajnie się kamuflować. Ma przygotowane niezliczone wręcz maski i zakłada je zręcznie. Równie zręcznie potrafi się przebrać, ba! zmienia nawet kształt, oblicze, wymiary. Ileż tu strategii do zbadania! Ileż technik uników! Ile sposobów ucieczki, metod ukrywania się. Całe szafy czapek niewidek. A jakie zdolności mimikryczne. Łącznie z tą najniezwyklejszą co zamęt w głowie powoduje okrutny: oto bowiem głupota przybiera formę mądrości, jej szaty zakłada, jej mową się posługuje, jej gesty naśladuje wprost idealnie. Co gorsza, nie jest wcale rzadkością, że mądrość brzmi zdumiewająco prostacko, jakby subtelność była jej zupełnie obca. I chociaż wcale nie przebiera się w szaty głupoty, za głupotę bywa uważana. A co najgorsze, mądrość niekiedy po prostu jest głupotą. I nie chodzi tu bynajmniej o to, że głupotą jest być mądrym – po prostu mądre bywa czasami głupie i tyle. No i jak to teraz oddzielić? Właśnie, właśnie. Jak widać i słychać jest się nad czym zastanawiać i jest co badać. I o czym pisać prace magisterskie. I doktoraty i habilitacje też. Oczywiście, zdaję sobie sprawę, że uzyskany tytuł, a mianowicie magister głupoty, może wydawać się dziwny, wręcz głupi, gdyż głupcom będzie on sugerował, że mają do czynienia nieomal z mistrzem głupoty, czyli głupcem potężnym i potwierdzonym pieczęcią, a tak wcale nie jest. Zastanówmy się: magister geografii, to ktoś kto zna się na geografii, kto wie o niej dużo, lecz sam przecież geografią nie jest. Więc i magister głupoty będzie się tylko znał na głupocie, będzie o niej wiedział bardzo dużo, lecz sam ani głupotą ani głupcem nie będzie. Chyba że przytłoczy go skala i rozmach poruczonych mu zadań. Na szczęście jednak UE nie nadaje żadnych tytułów (między innymi dlatego, że uważa je za głupotę), więc nie warto sobie tym problemem zawracać głowy.

Zatem do roboty. Czas goni i nagli. Głupota, wbrew temu co można by o niej sądzić, wcale nie jest leniwa. O nie. Wręcz przeciwnie. Jest zadziwiająco pracowita. Nie odpuszcza ani na chwilę. Powoli, a może całkiem szybko, zdobywa kolejne bastiony mądrości. Trzeba zatem zmobilizować się i przeciwdziałać temu natarciu.

Lista tematów wykładów nie jest jeszcze ustalona, więc to co podane niżej, to tylko kilka luźnych propozycji:

Nie wiadomo też, nawet w przybliżeniu, kiedy wykłady się zaczną, więc jeśli, drodzy przyszli studenci, nie będziecie mógł się doczekać, zacznijcie wykładać sami sobie – to wcale nie będzie takie głupie.