Liberlandia Moje Państwo Radosław Nowakowski

Libloo

Co to jest igloo wszyscy, lub prawie wszyscy wiedzą. Nikt, lub prawie nikt nie wie co to jest libloo.

Otóż libloo to tradycyjny dom liberlandzki.

Pytanie zasadnicze brzmi: czy ogrzewać siebie, czy całe państwo?

Skoro jednak powinienem powtórzyć za pewnym znanym, aczkolwiek niezbyt chyba lubianym władcą, że „państwo to ja”, więc powyższe pytanie jawi się jako głupie i bezpodstawne, a pytanie naprawdę zasadnicze i fundamentalne brzmieć powinno: jak się ogrzewać? To, że ogrzewać się trzeba nie podlega dyskusji, a zatem i pytać o to nie należy.

Odpowiedź jest bardzo prosta: najlepiej ogrzewać się za darmo, a jeśli nie da się za darmo, to jak najtańszym kosztem. Oczywiście należy też rozważyć możliwość całkowitego i raz-na-zawsze rozwiązania tego dręczącego problemu, a mianowicie przenosząc się do ciepłych krajów, gdzie ogrzewanie jest zbędne. Wbrew pozorom takie przenosiny nie są proste i mogą wygenerować znaczne koszty wszelakiego rodzaju. Poszukajmy więc rozwiązania zdecydowanie tańszego.

Wydaje się, że na pierwszym miejscu takiej nigdy nie sporządzonej listy powinna znaleźć się tybetańska technika medytacyjna zwana tumo. Stosując ją możemy nawet siedzieć na golasa na lodowcu i jest nam ciepło. Co więcej, nie dość, że niczego sobie nie odmrozimy, to jeszcze możemy stopić trochę lodu, czyli nie tylko ogrzewamy siebie, ale także najbliższe otoczenie. Koszty mamy zatem ujemne – gdybyśmy potrafili ten pewien nadmiar ciepła zmagazynować i przechować, moglibyśmy go sprzedać... Tylko po co? Co byśmy z tymi pieniędzmi zrobili? Oczywiście moglibyśmy je przekazać na cele dobroczynne, lecz jeśli tak, to lepiej byłoby od razu przekazać ta takie cele ciepło. Niestety, rzeczywistość wcale nie przedstawia się tak różowo, a bycie człowiekiem-kaloryferem, albo człowiekiem-piecem, do łatwych nie należy. Podstawowa trudność polega bowiem na tym, że takie samoogrzewanie się prowadzi to całkowitego paraliżu: po prostu, nie możemy robić nic innego jak tylko samoogrzewać się. Proszę sobie wybić z głowy taką sytuację, że oto siedzimy na lodowcu, wicher wiucha, a nam jest cieplutko i czytamy sobie ulubioną książkę – nic takiego.

Jak zatem widać, to co wydawało się wręcz idealnym rozwiązaniem, okazuje się rozwiązaniem wręcz odwrotnym od ideału. Cóż nam bowiem po cieple, z którego nie możemy korzystać? Cóż nam z bycia w stanie jest-mi-ciepło, skoro prócz bycia w tym stanie nie możemy robić nic innego. Można by sparafrazować znane powiedzenie: toż to ciepło dla samego ciepła. To już lepiej trochę pomarznąć, a móc robić różne rzeczy. Na przykład kilka przysiadów, a potem wypić filiżankę dobrej herbaty... Skoro całkowicie darmowe ogrzewanie okazało się niebywale kosztowne, musimy poszukać innych rozwiązań. Ale nie tak bardzo odległych ideologicznie.

Może zatem wystarczy czytać książki o gorących krainach. Albo takie, które sprawiają, że dostajemy wypieków na twarzy. Lecz nie takie, które wywołują dreszcze emocji. O nie, dreszcze są niepożądane, tych bowiem mamy w nadmiarze. Jakie mankamenty ma ta metoda nawet nie trzeba tłumaczyć. Można ją modyfikować poprzez czytanie takich książek pod ciepłą pierzyną – ile jednak można leżeć pod ciepłą pierzyną? Albo chodzić do ciepłej czytelni – no ale jak tam dojść gdy zacina deszcz albo mróz przenika do szpiku kości?

Tu pojawia się jeszcze jedna istotna wątpliwość. Żeby ogrzewać się za darmo czytając książki o ciepłych krajach i w ogóle o rzeczach ciepłych i rozgrzewających, musimy takie książki posiadać. Czyli najpierw musimy sporo zainwestować w bibliotekę. Zgadza się, niemniej jednak trzeba pamiętać, że nie musimy już dodatkowo inwestować w węgiel, gaz, prąd, brykiet czy drewno.

W tym momencie rodzi się pokusa, wywodząca się głównie ze świadomości gigantycznej nadprodukcji książek, że przecież można by palić książkami. To niebywale kontrowersyjna pokusa, chociaż gdy się jej bliżej przyjrzeć kontrowersyjna może zacząć wydawać się jej kontrowersyjność. Istnieje przecież cała masa książek głupich, dla których bardziej odpowiednim miejscem jest piec niż półka – zawsze jednak znajdzie się ktoś, dla kogo głupia książka wcale nie jest głupia, z chęcią natomiast spaliłby niejedną książkę mądrą i piękną, bo takowa jest według niego esencją głupoty i obrzydlistwa. Zostawmy to zatem, bo prawdę powiedziawszy i napisawszy, głupotą jest zajmować się taką segregacją książek. Zdecydowanie ważniejszy od tego problemu ideologiczno-moralnego jest problem technologiczny. Otóż, wbrew pozorom, książki palą się niedobrze, bo zamknięte nie dopuszczają tlenu do środka. Należałoby wyrywać po kolei kartki, a to jest wielce uciążliwe i czasochłonne, chociaż można się przy tym nieźle rozgrzać. (Przy okazji i na marginesie należy stwierdzić, z niejakim zdziwieniem, że o ile palenie książek wywołuje oburzenie, to oburzenia nie wywołuje oddawanie książek na makulaturę i ponowne przerabianie ich na masę papierową – ciekawe dlaczego; czyżby ponowne produkowanie z owej masy całej masy głupich i mądrych książek było uważane za coś znacznie wartościowszego niż bezpowrotna zamiana masy głupich i mądrych książek w ciepło?) Znacznie wygodniej jest sięgnąć po gazety. Te bowiem palą się świetnie i można by nawet pokusić się o stwierdzenie, że zrobiły zawrotną karierę jako podpalacze. Dziwi też to, iż palenie gazet nie wzbudza żadnych wątpliwości moralnych, ani nie powoduje niepokojów ideologicznych tudzież wyrzutów sumienia, a przecież zdarza się, że znajdują się w nich teksty nieporównanie wartościowsze niż w niejednej książce. Co bynajmniej nie neguje celności uwagi poczynionej przez pewnego słynnego poetę, iż „dziennikarstwo to zgliszcza literatury”. Może i z tego powodu gazety palą się lepiej niż książki (wiadomo, że jakość palenia się jest odwrotnie proporcjonalna do jakości papieru – ciekawe, czy jak jest proporcjonalna do jakości wydrukowanego tekstu; obawiam się jednak, że nikt takich badań nie przeprowadził). Niestety, pala się krótko. I to je dyskwalifikuje jako opał. Książki też. Zresztą, jak wiadomo, kwestia ogrzewania to przede wszystkim kwestia utrzymania ciepła, czyli izolacji.

Książka wydaje się znakomitym materiałem izolacyjnym, chociaż nikt chyba nie badał książek pod tym względem i nie wyliczał dla nich współczynnika k. (Tym bardziej więc nie było badań, które określiłyby wartość izolacyjną książek w zależności od zawartego w niej tekstu.) Tak jak Eskimosi budują igloo ze zmrożonego śniegu, jak powinienem zbudować dom z książek. Grube mury z podwójnych rzędów dostępnych z wewnątrz i z zewnątrz. Taka chatka-liberatka. Kształtu nieokreślonego. O ścianach krzywych, nierównych, zmiennych, zrobionych z wyjmowalnych książek-cegieł. I już nie musiałbym kupować styropianu lub wełny mineralnej. Tylko książki. Wszystkie książki grube i cienkie. Jedna na drugiej. Jedna obok drugiej. Po prostu libloo.

Liberlandia - Moje Państwo

Radosław Nowakowski

Libloo