Roksana Gołębiowska i Małgorzata Olkuska wystawa

InfoWystawa w Galerii Bwa Kielce

-------------------------------------

SYMBOLE LUDZKIEJ EGZYSTENCJI
O rzeźbach Małgorzaty Olkuskiej

W dotykaniu spraw oraz problemów archaicznych i zamierzchłych odkrywamy rdzeń człowieczej egzystencji, a także jej symbolikę. Powracanie do podstawowych potrzeb
i prostych zachowań oraz gestów człowieka odsłania nam fundamentalne archetypy, którym podlega od prehistorii rodzaj ludzki w wymiarze jednostkowo-osobowym, również organicznym, a przede wszystkim w obszarze cywilizacyjnym i kulturowym. Inną potrzebę, dla świadomości ludzkiej i poczucia wartości, wyraża Wieża Babel czy kamienna świątynia,
a inną wóz z drabinami i płodami rolnymi czy ułożone na kształt prostych ołtarzy prymitywne paleniska. Od praktycznej potrzeby, wymuszonej przez rzeczywiste uwarunkowania, do skomplikowanej symboliki oraz olśniewających treści egzystencjalnej refleksji jest doprawdy niedaleka droga. Codzienne, praktyczne czynności niepostrzeżenie stają się rytuałami
i symbolami znacznie donioślejszej emanacji, przekraczającej determinizm i żelazne, fizyczne prawa rządzące materią. Nadawane im są specjalne znaczenia, a zatem muszą odnosić się do duchowego świata transcendencji i wyobrażeń eschatologicznych. W tym miejscu religia
i sztuka zbliżają się do swych imperatywów przekraczania i przemiany, ale rzecz jasna trzeba wyraźnie rozdzielić objawione prawdy dogmatu religijnego od magii sztuki oczarowującej egzotyką i skondensowanym nastrojem doczesnego świata.
Rzeźbiarska twórczość Małgorzaty Olkuskiej odnosi się do odziedziczonej tradycji
i życiowych misteriów przekazanych nam przez dawne pokolenia, jako ślady i znaki obecności oraz dążenia spełniające częściowo sny o potędze człowieka oraz jego rzekomo nieograniczonych możliwościach rozwoju i ekspansji. W rzeźbach ceramicznych z cyklu „Wieże”, Małgorzata Olkuska, paradoksalnie, pokazuje bliskość a zarazem odległy rezonans pomiędzy klęską pychy niedokończonej Wieży Babel, a świątynią chwały, w której człowiek powinien oddawać cześć Bogu. Tu rodzą się wątpliwości, czy ta świątynia jest aby zbudowana dla potwierdzenia wszechmocy i doskonałości Boga, czy – przewrotnie - dla potęgi samego człowieka? Czy może Wieża Babel jest symbolem niemożliwego dążenia do osiągnięcia boskości, do zbliżenia się ku niebu z perspektywy ziemskiej i zajrzenia niejako gdzieś, poza ludzką perspektywę i upadłą rzeczywistość świata empirycznego. Ceramiczne „Wieże” Małgorzaty Olkuskiej nigdy nie będą dokończone. Sprawiają wyraźne wrażenie nadgryzionych czasem, rozpadających się piramid, podupadających drapaczy chmur, gigantycznych mrówkowców w stanie ustawicznego kruszenia się i rozkładu. W tych rumowiskach i ruinach widnieją zagubione dłonie, jakby to wszystko chciały jeszcze uratować. Wysiłek miesza się z katastrofą. Budowniczych pogrąża ich własne dzieło. Struktura litej, uporządkowanej logicznie materii miażdży części żywych organizmów. Jedynie piramida schodkowa jest skonsolidowana, ale nie wiadomo, do czego miałaby
w efekcie służyć.
Rzeźby, w których Małgorzata Olkuska stara się być bliżej codziennego doświadczenia człowieka (z oczywistym odniesieniem do przeszłości) to cykle „Wozów”
i „Palenisk”. Wozy – odlane z brązu, przypominają niekiedy wieńce dożynkowe. Są rezultatem jakiegoś tryumfu nagromadzenia i obfitości. Te pozyskane dobra można przewozić i są one w ten sposób mobilną zaletą posiadania zapasów niezbędnego dobytku. To także inspirujący pretekst do poszukiwania atrakcyjnej formy przestrzennej, której metafora jest prosta i doniosła. Wysiłek i bogactwo w rytuale życia… W tym samym rytuale przecież można lokować „Paleniska”. Ułożone stożkowo polana, jak rozpadające się wieże, symbolizują miejsce, wokół którego gromadzą się małe i duże społeczności w odświętnej potrzebie przygotowania pokarmu i wspólnego posilania się. Ustawione w kręgu elementy „ołtarza”, mającego za chwilę spłonąć i rozpaść się, spełniają konieczne warunki do sporządzenia pożywienia „na gorąco”, ale i do umożliwienia w społecznej komunii bycia razem tu i teraz, wspólnego ogrzania się ogniem w zatrzymanym na chwilę strumieniu przemijania i wieczności…

Kraków, 16 czerwca 2009 Stanisław Tabisz

--------------------------------
Roksana Gołębiowska, recenzja

Twórczość Roksany Gołębiowskiej stanowi suwerenny obszar. Panuje w nim czytelny, ustanowiony przez artystkę estetyczny kodeks, sprawujący swymi paragrafami znaczeń i odniesień rządy nad całą jej sztuką oraz wnoszący do każdego obrazu ten sam klimat emocjonalny. Jest to bowiem twórczość o cechach wyraźnie zindywidualizowanych, odrębna, a nade wszystko jednorodna, zarówno w zakresie środków artystyczno-warsztatowych, poetyki, skali wrażliwości, jak i filozoficznego przesłania. Jakby na przekór modom panującym we współczesnej sztuce, zbliżającej coraz bardziej ją samą do problematyki „tu i teraz”, twórczość Roksany Gołębiowskiej, konsekwentnie od kilku lat trzyma się z dala od codzienności – problemów i sytuacji, w które uwikłany jest człowiek i jego materialnego otoczenia. Sprawy bieżące - udział w dyskursach drążących kwestie społeczne, bolączki duszy i ciała – wydają się nie mieć wpływu na to, co artystka, używając komputera maluje. Inspiracje twórcze Gołębiowskiej, rzec można, nie są z tego świata.
Jakie więc sprawy prowokują artystę grafika Roksanę Gołębiowską do sięgnięcia po komputerową mysz (ekwiwalent tradycyjnego dłuta czy pędzla) by, w oparciu o nie snuć własne rozważania językiem właściwym sztuce, którą uprawia, a potem wciągać widza w ten dyskurs prowadzony z ekspresją formą i kolorem. Z jakich niepokojów, rozterek, przypuszczeń wywodzi się świat doznań autorki, który zaklina w malarsko-graficzny przekaz; co próbuje nam - ku którym kieruje swe dzieła - za jego pośrednictwem powiedzieć?
Roksanę Gołębiowską fascynuje Kosmos. Ów temat-inspiracja jest tym, co łączy wszystkie wystawy artystki. Mieszczą się w nim odległe galaktyki, gwiazdy, planety, niemożliwa ludzkiemu wyobrażeniu nieskończoność Kosmosu i bezsilność wobec tajemnic Wszechświata, a także głębia doznań związanych z przynależnością do niego. Niedostępną rozumowemu poznaniu, ani zmysłom przestrzeń artystka dotyka intuicją. Obrazy-grafiki Gołębiowskiej to abstrakcje o zbliżonych tłach, których głębokie tony czerni i bliskich jej fioletów rozświetlają rozsypane luźno, bądź dynamicznie wirujące świetliste punkty. Nie ma wątpliwości – to nocne niebo, porażająca i jednocześnie fascynująca otchłań rozjarzona migocącymi gwiazdami. Pojawiające się w przestrzeni tła, zdecydowanie kontrastujące barwą ukośne pasy czy ujęte w różnych perspektywach trapezy i prostokąty, podkreślają tajemniczy nastrój obrazów jednocześnie emanując chłód samotności.
Jaką rolę pełnią geometryczne figury? Czy są odwołaniem do poznania intelektualnego, logiki liczb i ładu geometrycznego, czy może zagadkowymi symbolami obcych cywilizacji? Sztuka Roksany Gołębiowskiej jest otwarta na bogactwo skojarzeń i interpretacji, uruchamia wyobraźnię i, co niewątpliwe - kieruje nasz wzrok ku niebu.

Małgorzata Bielecka

Warning: Missing argument 1 for OpenTable(), called in /home/klient.dhosting.pl/rafanoo/wici.info/public_html/modules/Kalendarz/index.php on line 1474 and defined in /home/klient.dhosting.pl/rafanoo/wici.info/public_html/themes/Wici/theme.php on line 267

Warning: Missing argument 2 for OpenTable(), called in /home/klient.dhosting.pl/rafanoo/wici.info/public_html/modules/Kalendarz/index.php on line 1474 and defined in /home/klient.dhosting.pl/rafanoo/wici.info/public_html/themes/Wici/theme.php on line 267

Warning: mysql_connect() [function.mysql-connect]: [2002] Network is unreachable (trying to connect via tcp://104.m.tld.pl:3306) in /home/klient.dhosting.pl/rafanoo/wici.info/public_html/includes/ajaxstarrater/_config-rating.php on line 26

Warning: mysql_connect() [function.mysql-connect]: Network is unreachable in /home/klient.dhosting.pl/rafanoo/wici.info/public_html/includes/ajaxstarrater/_config-rating.php on line 26
Error connecting to mysql

Sztuki plastyczne

Roksana Gołębiowska i Małgorzata Olkuska - wystawa