 Kielczanin jest najczęściej nazywany scyzorem, scyzorykiem, kielcokiem, liroyem, góralem świętokrzyskim, mieszkańcem Klerykowa, ziomkiem/ziomalem, lub swojakiem.
Jest z Nowin pod Kielcami. - Teraz to jedna z bogatszych gmin w Polsce, ale kiedy ja tam mieszkałem, można było właściwie tylko pić wino pod trzepakiem - opowiada.
On wina pić nie chciał, przynajmniej nie to proste, więc gdy skończył 18 lat spakował walizki i wyjechał. Do Włoch. - Jak każdy zaczynałem od zmywaka, potem nauczyłem się robić pizzę - wspomina. Przez jakiś czas zarabiał tak na życie. Potem dostał się do rzymskiego Instituto Italiano di Fotografia. I to od razu na drugi rok. - Po prostu pokazałem swoje prace - tłumaczy. W Rzymie spędził sześć lat. Potem jeszcze rok w Mediolanie. Pracował dla takich agencji mody jak Elite, The Luxe, Why-Not.
Kielczanin nie lubi mieszkańców Krakowa i Radomia. Niechęć do Krakowa ma podłoże historyczne, polityczne (prawicowy Kraków i lewicowe Kielce) i geograficzne: reforma administracyjna zagroziła utrzymaniu województwa kieleckiego, nasza potencjalna przynależność do Krakowa wzbudziła ogromną niechęć mieszkańców.
Po siedmiu latach wrócił do Polski. Zamieszkał w Krakowie. Wtedy chodziło o uczucie, był związany z kimś z tego miasta. Został na stałe. Dziś, gdyby miał określić się jednym słowem, powiedziałby: fotograf. Na to określenie składają się lata ciężkiej pracy.
W którymś momencie zaczął fotografować artystów Piwnicy pod Baranami. Ostatnia z wystaw, na którą składają się portrety pięćdziesięciu piwnicznych osobowości prezentowana była we wrześniu na krakowskich Plantach w ramach obchodów 50-lecia istnienia Piwnicy pod Baranami.
Piwnicznym fotografem został z własnej woli. Teraz nie wyobraża już sobie życia bez tych artystów. - Nawet gdy wychodzę gdzieś w sobotę wieczorem, żeby odpocząć od pracy, idę na kabaret do Piwnicy - mówi.
Odwiedza też krakowską Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. Fotografuje przedstawienia w ramach prac dyplomowych studentów. Jako pierwszy w historii zrobił cykl portretów wszystkich wykładowców tej szkoły, który wisi na drugim piętrze jej gmachu.
- Teatr mi się podoba, lubię go fotografować - mówi. Być może także dlatego, że daje mu możliwość poznawania wielkich ludzi: Jerzy Stuhr, Krystian Lupa, Jan Peszek. - Ten ostatni jest chyba najskromniejszym człowiekiem, jakiego spotkałem - twierdzi.
Kielce słyną przede wszystkim z żywności: kielecki: majonez (najlepszy majonez na świecie to kielecki, chyba wiecie; Kielce - Majonezów); żurek; kielecka: musztarda, sałatka, kiełbasa, bułka, kieleckie piwo.
Na ubiegłoroczny Ogólnopolski Przegląd Form Dokumentalnych NURT wysłał sześciominutowy film zatytułowany "Kielczanin? A kto to?". Dokument dostał wyróżnienie honorowe przyznane przez Krzysztofa Miklaszewskiego, dyrektora artystycznego NURT-u. - To był mój pierwszy w życiu film - mówi Sędek.
Na jego pomysł wpadł po przeczytaniu tekstu doktor Marzeny Marczewskiej w kieleckim miesięczniku TERAZ. Tekst zatytułowany był właśnie "Kielczanin? A kto to?" i mówił o stereotypowym postrzeganiu kielczanina. - Połączyłem kilka tysięcy zrobionych przez siebie zdjęć. Na samym końcu pokazałem swój portret - opowiada. - Ten film jest pytaniem o to, jacy naprawdę są mieszkańcy Kielc i czy rzeczywiście najlepszym co mamy jest majonez?
Film go wciągnął. Zresztą prawdopodobnie wciągnął by każdego, kogo pierwszy obraz został wyróżniony na ogólnopolskim przeglądzie. Teraz, już z profesjonalną ekipą filmową, kręci więc dokumentalną opowieść o mężczyźnie, który po kilkunastu latach odsiadki więziennej ma szansę wrócić do społeczeństwa. - Pytam o to co mnie interesuje, czyli czy mu się uda? Od czego to zależy? Czy my, jako społeczeństwo, mamy wpływ na jego sukces lub porażkę? - mówi o swoim nowym dziele Arkadiusz Sędek. I przyznaje, że film powstaje z zamiarem wysłania go na tegoroczny NURT.
Zestawienie cech odnoszących się do typowego KIELCZANINA pozwala na wydzielenie wśród pojawiających się określeń kilku grup semantycznych. Najwięcej cech łączy się z: (...) aspektem fizycznym: mały, łysy, dresiarz (...)
Arkadiusz Sędek ubiera się zwyczajnie: dżinsy, koszula, marynarka. Żadnych żywych kolorów, żadnego ostentacyjnego rzucania się w oczy. A jednak, kiedy idzie przez kielecki Plac Wolności paląc papierosa, jest w nim coś, co już na pierwszy rzut oka odróżnia go od pozostałych.
Zdaniem Piotra Skrzyneckiego artyści to ludzie nieśmiali. Może więc Sędka idącego przez Plac Wolności wyróżnia właśnie ta nieśmiałość i pewna delikatność w zachowaniu? A może po prostu nikt w Kielcach idąc ulicą nie rozgląda się dookoła aż tak uważnie? Więc patrząc na niego od razu widać, że albo nie jest stąd, albo wraca po długim czasie.
Agnieszka Sadowska
Cytaty pochodzą z tekstu "Kielczanin? A kto to?" Marzeny Marczewskiej zamieszczonego w miesięczniku TERAZ, nr 2 (14), luty 2005.
Arkadiusz Sędek - pochodzi z podkieleckich Nowin, jest absolwentem rzymskiego Instituto Italiano di Fotografia. Przez kilka lat związany z mediolańskimi agencjami mody, po powrocie do Polski zamieszkał w Krakowie. Jego fotografie można było zobaczyć w magazynach "Madame Figaro", "Gala" "Oliwia". Jest autorem portretów artystów Piwnicy pod Baranami oraz portretów pedagogów PWST w Krakowie. W ostatnim czasie w Kielcach robił zdjęcia do spektaklu Marka Tercza "Żyd na beczce", fotografował także III edycję Off Fashion. Strona internetowa Arkadiusza Sędka: www.sedek.art.pl
Data publikacji: 08-07-2008 o godz. 12:43:14, wysłany przez ags
|
