StamtÄ…d przeniósÅ‚ siÄ™ do stolicy Jamajki - Kingston. Niestety nikt z rodziny nie mógÅ‚ znaleźć pracy. Tak wiÄ™c przenieÅ›li siÄ™ do Trenchtown - dzielnicy slumsów. Tam jako kilkunastoletni spawacz postanowiÅ‚ zaÅ‚ożyć zespóÅ‚. Może już wtedy czuÅ‚ , że muzyka stanie siÄ™ jego wÅ‚asnÄ… legendÄ… , którÄ… stworzy ?

W 1962 roku nagraÅ‚ swój pierwszy singiel "Judge Not". NagraÅ‚ go w studiu Leslie Kong'a , gdzie trafiÅ‚ dziÄ™ki Jimmowi Cliffowi. Nagrania realizowane przez Clementa Dodda "Put It On", "Ten Commandments" oraz "Love And Affection" ,a szczególnie utwór, który gloryfikowaÅ‚ zdesperowanych chuliganów i uliczników, dzikich i swobodnych na ulicach slumsów Kingston cieszyÅ‚ siÄ™ uznaniem. Utwory te znane dziÅ› z licznych reedycji, bootlegów oraz mniej lub bardziej piracko wydawanych skÅ‚adanek, przez wielu piszÄ…cych historiÄ™ życia i kariery Boba Marleya uznawane sÄ… za pierwsze w jego fonograficznym dorobku.

W niedÅ‚ugim czasie zaÅ‚ożyÅ‚ grupÄ™ wokalnÄ… poczÄ…tkowo Å›piewaÅ‚ wyÅ‚Ä…cznie z O'Rileyem Livingstonem (Bunny Wailerem). Po pewnym czasie doÅ‚Ä…czyli do nich Winston Hubert McIntosh ( xywka Peter Tosh), Junior Braithwaite oraz jedyna kobieta wówczas w zespole - Beverly Kelsc. W 1963 roku nazwali siÄ™ "The Wailing Wailers" (wyjce). W kwintecie wystÄ™powali i nagrywali do roku 1966, kiedy to grupÄ™ opuÅ›cili Braithwaite i Kelso. Przez część roku 1966 nagrywali bez Boba Marleya, który przebywaÅ‚ wtedy w USA.

W lutym 1966 roku Bob Marley poÅ›lubiÅ‚ RitÄ™ Anderson i przeniósÅ‚ siÄ™ do Delaware (pracowaÅ‚ tam jako kelner, asystent w laboratorium, kierowca wózka widÅ‚owego na nocnej zmianie w magazynie oraz monter w fabryce Chryslera). Zagrożony poborem do wojska i wysÅ‚aniem na wojnÄ™ do Wietnamu, Bob Marley powróciÅ‚ na wyspÄ™.

W kwietniu 1966 roku na JamajkÄ™ przyjechaÅ‚ król Etiopii - Hajle Selajse I - od tamtego czasu Marley zaczÄ…Å‚ zamieszczać przesÅ‚ania RastafariaÅ„skie w swoich tekstach. Po pewnym czasie Bob i przyjaciele zaÅ‚ożyli grupÄ™ i wytwórniÄ™ Wailing Soul, w której wydali sześć nowych singli, na których muzyka ich byÅ‚a już bardziej samodzielna. 17 października 1968 r. Rita Marley urodziÅ‚a syna Davida "Ziggy'ego" (w tym roku Bob po raz ostatni obciÄ…Å‚ wÅ‚osy).

W poÅ‚owie lat 70 - tych Bob Marley zamieszkaÅ‚ wraz z rodzinÄ…, przyjacióÅ‚mi i muzykami w domu, bÄ™dÄ…cym wÅ‚asnoÅ›ciÄ… Chrisa Blackwella. MieÅ›ci siÄ™ on na Hope Road w Kingston na Jamajce. Chris Blackwell, Brytyjczyk urodzony i wychowany na Jamajce, producent, menadżer i wydawca, szef i wÅ‚aÅ›ciciel Iland Records (na poczÄ…tku lat 70-tych uchodziÅ‚a ona za niezależne wydawnictwo, gdyż nie stanowiÅ‚a konkurencji dla wielkich koncernów pÅ‚ytowych takich jak CBS, EMI czy Pollydor), kierowaÅ‚ dziaÅ‚alnoÅ›ciÄ… swej firmy z maÅ‚ego biura na Neasden.

Jednak dom przy Hope Road stanowiÅ‚ jego "KwaterÄ™ gÅ‚ównÄ…". Tutaj też ustalono plan "podboju" muzycznego rynku przez muzykÄ™ reggae. Nic wiÄ™c dziwnego, że skoro staÅ‚o siÄ™ to za sprawÄ… Boba Marleya - on wÅ‚aÅ›nie zamieszkaÅ‚ w tym domu, zwanym "Iland House". Po drobnych naprawach, przebudowie i przemalowaniu na czerwono, zielono i zÅ‚oto, po zamianie jednego z pokoi na studio nagraÅ„, a innego na salÄ™ prób dom ten wraz z otaczajÄ…cym go ogrodem staÅ‚ siÄ™ miejscem wspólnoty Rasta.

ZamieszkaÅ‚o w nim również wielu mÅ‚odych dreadmanów, przedtem bezsensownie waÅ‚Ä™sajÄ…cych siÄ™ po ulicach Kingston NajÅ›wiatlejsi z nich stanowili przybocznÄ… gwardiÄ™ Marleya, zaÅ› pod wodzÄ… Alana Skilly Cole'a tworzyli grupÄ™ zwanÄ… "House of Dread" - "Dom trwogi". Lecz ponieważ szef tej grupy ("przyjazdny olbrzym", jak pisaÅ‚ o nim Stephen Davis), Alan Skilly Cole, byÅ‚ profesjonalnym futbolistÄ…, jednym z najlepszych jamajskich piÅ‚karzy, "House of Dread" nie byÅ‚a to grupa muzyczna, w której grywaÅ‚ Bob Marley , lecz drużyna piÅ‚karska. Stephen Davis, odwiedzajÄ…c "Island House" w zimie, na poczÄ…tku 1976 roku pisaÅ‚, że Marleya zwykle można byÅ‚o odnaleźć w holu wielkiego domu, grajÄ…cego w ping - ponga, którego rytm jest bardzo zbliżony do reggae.

W tymże domu, październiku 1976 roku pojawili siÄ™ wysÅ‚annicy PNP (People's National Party), bÄ™dÄ…cej wówczas u wÅ‚adzy - Ludowej Narodowej Partii Michaela Manleya. Bob zaprosiÅ‚ ich do swego biura, które mieÅ›ciÅ‚o siÄ™ na piÄ™trze domu. Przybysze zadawali Marleyowi szereg pytaÅ„, tak, że poczÄ…tkowo rozmowa, która później przerodziÅ‚a siÄ™ w dyskusjÄ™, przybraÅ‚a ostatecznÄ… formÄ™ przesÅ‚uchania. W koÅ„cu padÅ‚o pytanie, czy w budujÄ…cym siÄ™ demokratyczno - socjalistycznym kraju, jaki miaÅ‚a stać siÄ™ Jamajka (w przypadku gdyby wybory powszechne wyznaczone na 16 grudnia wygraÅ‚ Michael Manley), czy w tym nowym spoÅ‚eczeÅ„stwie Bob Marley chciaÅ‚by widzieć siebie jako "dread - capitalist" - wzbudzajÄ…cy gniew i trwogÄ™ kapitalista?

W rezultacie zaÅ› chodziÅ‚o,o to, czy nie daÅ‚ by darmowego koncertu, opatrzonego tytuÅ‚em "UÅ›miechnij SiÄ™ Jamajko", który miaÅ‚by siÄ™ odbyć 10 grudnia. Å»adnej polityki - tylko sama muzyka - miaÅ‚ siÄ™ wyrazić jeden z rozmówców. A wszystko w celu obniżenia czy rozÅ‚adowania napięć spoÅ‚ecznych, które ogarnęły wyspÄ™ w okresie poprzedzajÄ…cym wybory. WczeÅ›niej kilku nieznanych ludzi przyszÅ‚o do Marleya po pieniÄ…dze i wyciÄ…gnęło pistolety, kierujÄ…c je w stronÄ™ Boba (coÅ› na co przedtem nikt nie Å›miaÅ‚ siÄ™ ważyć). Lecz Marley patrzyÅ‚ na nich tak dÅ‚ugo, aż nie zaczÄ™li siÄ™ pocić i niespokojnie krÄ™cić w miejscu; i odeszli schowawszy pistolety "wiedzieli bowiem, że sÄ… naznaczeni".

Propozycja wysÅ‚anników PNP zostaÅ‚a przyjÄ™ta. Bob zgodziÅ‚ siÄ™ na koncert. Gdy przyjaciele próbowali odwieść go od tego zamiaru, mówiÄ…c, że nie jest to dobry pomysÅ‚, wówczas Bob powiedziaÅ‚: MuszÄ™ to zrobić, wÅ‚aÅ›nie teraz muszÄ™. Smile Jamajca (UÅ›miechnij SiÄ™ Jamajko) - tytuÅ‚ ten miaÅ‚ akcentować narodowe zjednoczenie i harmoniÄ™. Tak widziaÅ‚ to Bob Marley . Po rozmowie wróciÅ‚ wiÄ™c z "Wailersami" do studia i na poczekaniu nagraÅ‚ i zrealizowaÅ‚ singla, opatrzonego tym wÅ‚aÅ›nie tytuÅ‚em.

Wkrótce po Wielkim WyjÅ›ciu uznany zostaÅ‚ za klasyka jamajskiej ska i reggae, zaÅ› jego kompozycje, nawet te najwczeÅ›niejsze, zyskaÅ‚y rangÄ™ standardów. Nie byÅ‚o chyba w tamtych czasach zespoÅ‚u, zarówno na Jamajce, jak i poza wyspÄ…, który nie miaÅ‚ by w swym repertuarze utworów Boba Marleya.

3 grudnia 1976 r. doszÅ‚o do próby zamachu na jego życie, kiedy siedmiu napastników z broniÄ… wpadÅ‚o do domu artysty w Kingston, raniÄ…c Marleya, jego żonÄ™ i menedżera Dona Taylora. W konsekwencji artysta na 18 miesiÄ™cy przeniósÅ‚ siÄ™ na FlorydÄ™, gdzie powstaÅ‚a część albumu Exodus. Tam też po wykryciu komórek nowotworowych usuniÄ™to mu palec u nogi, informujÄ…c media, że odniósÅ‚ kontuzjÄ™ grajÄ…c w swojÄ… ulubionÄ… piÅ‚kÄ™ nożnÄ….

ÅšwiatowÄ… sÅ‚awÄ™ zapewniÅ‚y piosenki wydane na pochodzÄ…cej z 1977 roku "Exodus". Kolejnym sukcesem byÅ‚a "Kaya" z 1978, zawierajÄ…ca kompozycje o miÅ‚oÅ›ci. Po nich kolejne rewelacyjne krążki "Babylon By Bus" i "Survival". Zarejestrowana na niej "Zimbawe" staÅ‚a siÄ™ pieÅ›niÄ… afrykaÅ„skich bojowników w wolność. W tym też roku ujrzaÅ‚a Å›wiatÅ‚o dzienne ostatnia pÅ‚yta The Wailers z Bobem - "Uprising".

W kwietniu 1978 r. Marley wystÄ…piÅ‚ na koncercie w Kingston, w czasie którego doprowadziÅ‚ do symbolicznego pojednania liderów dwóch wojujÄ…cych ze sobÄ… partii politycznych. ZespóÅ‚ wyruszyÅ‚ potem na ' gigantyczne tournee po Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Japonii, Australii i Nowej Zelandii. PochodzÄ…cy z 1979 r. album Survival spotkaÅ‚ siÄ™ z bardzo ciepÅ‚ym przyjÄ™cicm i odniósÅ‚ także spory sukces w Afryce. PochodzÄ…cy zeÅ„ utwór "Zimbabwe" doczekaÅ‚ siÄ™ wielu wersji w wykonaniu afrykaÅ„skich artystów. 17 kwietnia 1980 r. Marley wystÄ…piÅ‚ na koncercie w Salisbury w Zimbabwe (tuż po uzyskaniu przez ten kraj niepodlegÅ‚oÅ›ci), gdzie zagraÅ‚ dla 40-tysiÄ™cznej publicznoÅ›ci, wÅ›ród której znaleźli siÄ™ brytyjski nastÄ™pca tronu książę Karol i prezydent Mugabe.

Jednak latem 1980 r. Nowotwór znów daÅ‚ znać o sobie, gdy artysta zasÅ‚abÅ‚ podczas joggingu w nowojorskim Central Parku.

Po tym incydencie przerwano amerykańską trasę formacji, chociaż Marley wystąpił jeszcze tego samego wieczoru w Madison Square Garden.

RozpoczÄ™li mocno 90 - minutowÄ… wersjÄ™ swego programu. Bracia Barrettowie przyspieszyli rytm tak, że Bob dość szybko siÄ™ zmÄ™czyÅ‚. Jego gÅ‚os brzmiaÅ‚ lekko chrapliwie w "Natural Mystic", lecz poprawiaÅ‚ siÄ™ w miarÄ™ jak zespóÅ‚ nasycaÅ‚ swojÄ… muzykÄ™, od "Positive Vibration", przez "Them Belly Full", aż do "Crazy Baldheads". Taniec Boba byÅ‚ trochÄ™ mniej rozproszony, niż zwykle. Wszystko rozkrÄ™ciÅ‚o siÄ™ coraz bardziej. Bob zaÅ›piewaÅ‚ bardzo mocno "War", "No More Trouble", "Zimbabwe", "Zion Train", "No Womman No Cry" a w drugim finale "Jamming" i "Exodus". Po kilku minutach niezwykle entuzjastycznego i żywioÅ‚owego aplauzu, "Wailersi" ponownie zjawili siÄ™ przed publicznoÅ›ciÄ…. Bob sam z gitarÄ… przedstawiÅ‚ "Redemption Song". Na zapleczu sceny, wÅ›ród uczestników owego turnie, w chwili zapanowaÅ‚ nastrój chwytajÄ…cy za serca ze wzruszenia. Niektórzy zaczÄ™li pÅ‚akać. TÄ™ część koncertu zakoÅ„czyÅ‚y utwory "Comming From The Cold" i "Could You Be Loved". ZespóÅ‚ opuÅ›ciÅ‚ scenÄ™, lecz Bob chciaÅ‚ grać jeszcze. Tak wiÄ™c wrócili i zagrali "Is This Love" i "Work". To byÅ‚ ostatni utwór, jaki przedstawiÅ‚ na scenie Bob Marley. Tak wyglÄ…daÅ‚ ostatni koncert Bob Marley opisany przez Stephena Davisa. OdbyÅ‚ siÄ™ 23 wrzeÅ›nia 1980 r. w Pittsburgu.

Po koncercie Bob Marley poddany zostaÅ‚ badaniom lekarskim, które ujawniÅ‚y raka pÅ‚uc i żoÅ‚Ä…dka oraz wielki guz w mózgu. 8 października na drugi dzieÅ„ po badaniach, radiostacja WLIB podaÅ‚a, że Bob Marley zostaÅ‚ przyjÄ™ty do szpitala Sloan - Kettering, na oddziaÅ‚ chorych na raka. Lekarze dawali Marleyowi jeszcze dwa do trzech tygodni życia. Wobec tak pesymistycznych rokowaÅ„ i w oczekiwaniu Å›mierci, Bob Marley ulegÅ‚ presji rodziny i przystÄ…piÅ‚ do Ortodoksyjnego KoÅ›cioÅ‚a Etiopskiego. Przez caÅ‚y poprzedni rok matka Marleya, Cedella Booker usiÅ‚owaÅ‚a nakÅ‚onić go, aby przystÄ…piÅ‚ do KoÅ›cioÅ‚a, lecz Bob odmawiaÅ‚, mówiÄ…c: Jestem ochrzczony przez ogieÅ„. Teraz, bÄ™dÄ…c przekonany, że zostaÅ‚y mu tylko dwa tygodnie życia, zgodziÅ‚ siÄ™ na chrzest i przystÄ…pienie do Ortodoksyjnego KoÅ›cioÅ‚a Etiopskiego.

Ceremonia odbyÅ‚a siÄ™ w hotelu "Wellington", a przystÄ…piÅ‚ do niej Bob Marley, Jego żona Rita, oraz ich dzieci. PrzewodniczyÅ‚ ceremonii Arcybiskup Abouna Yesehaq. Bob Marley otrzymaÅ‚ wówczas imiÄ™ Berhane Sellasje, co znaczy "ÅšwiatÅ‚o ÅšwiÄ™tej Trójcy". Symbolika tego imienia ujawnia siÄ™, ilekroć siÄ™gamy do nagraÅ„ Boba Marleya. Niemal każde z nich rozÅ›wietlane jest Å›wiatÅ‚em darów Ducha ÅšwiÄ™tego i Bożej inspiracji.

ZmarÅ‚ 11 maja 1981 roku. 21 maja Boba Marleya pochowano w St. Ann's podczas ceremonii z honorami należnymi gÅ‚owie paÅ„stwa.W stolicy otworzono Centrum im. Boba Marleya. Przed budynkiem znajduje siÄ™ jego wielki pomnik. Kingston staÅ‚o siÄ™ miejscem pielgrzymek rastafarian ze Stanów Zjednoczonych i Europy. Wszyscy chcieli odwiedzić sÅ‚ynny dom przy 56 Hope Road, gdzie mieszkaÅ‚ Marley i gdzie mieÅ›ciÅ‚o siÄ™ jego studio muzyczne Tuff Gong. Bob staÅ‚ siÄ™ obok Garveya bohaterem narodowym Jamajki. Jego misja zostaÅ‚a speÅ‚niona "Bob U did your Job" - jak Å›piewaÅ‚ później jego wielki przyjaciel Jimmy Cliff.

Dla upamiÄ™tnienia trzeciej rocznicy Å›mierci artysty wytwórnia Island wydaÅ‚a skÅ‚adankowy album Legend, który do dziÅ› utrzymuje siÄ™ na brytyjskiej LiÅ›cie przebojów.

W uznaniu zasÅ‚ug, jakie poczyniÅ‚ dla pokoju Å›wiatowego przedstawicieli narodów Afryki przy ONZ przyznali mu Medal Pokoju ONZ.Tuż przed Å›mierciÄ…, w kwietniu, przyznano mu jamajski Order ZasÅ‚ugi, odebrany w imieniu artysty przez syna - Ziggy'ego.