Kielce v.0.8

Sport i Rekreacja
Brazylijskie Jiu-Jitsu

 drukuj stronę
Sport i Rekreacja ¦wiat
Wysłano dnia 14-02-2005 o godz. 16:14:42 przez pala2 14786

Jujitsu jest jednym z najstarszych systemów walki - pierwsze wzmianki na ten temat pochodz± z kronik Nihon Sho-ki z roku 712 i opisuj± walkę jaka miała miejsce na turnieju rozgrywanym w roku 23 pne z okazji siódmej rocznicy wst±pienia na tron Cesarza Shuinjin. Jeden z zawodników - Nomino Sukume - został opisany jako mistrz Jujitsu. Rzucił przeciwnika na ziemię i zabił go serią kopnięć...

...Tym niemniej Jujitsu z języka japońskiego znaczy dokładnie "delikatna lub miękka sztuka". Najstarsze zapiski opisujące zespoły technik umożliwiających pokonanie często nawet uzbrojonego przeciwnika przez człowieka z "pustymi rękami" czyli nieuzbrojonego sięgają ósmego wieku przed naszą erą i są znane jako kumi-taczi lub yawara i są bezpośrednimi poprzednikami technik Jujitsu.

Od siódmego wieku ze względu na rozbicie dzielnicowe Japonii Jujitsu jako ogólnie pojęty system walki wręcz rozwijał się w kilkunastu ośrodkach i jego nauczanie ograniczało się tylko do klasy wojowników czyli samurajów, a poszczególne zazwyczaj letalne techniki były przekazywane tylko wewnątrz klanu. W trzynastym wieku nastąpiły pierwsze próby kodyfikacji systemu lecz ogromna różnorodność technik i używanych rodzajów broni stanęła temu na przeszkodzie. Jujitsu jako sztuka militarna miała w Japonii ogromne znaczenie jednak koniec izolacji i wprowadzenie broni palnej w zasadzie położyło kres jej wykorzystaniu na polach walk.

W październiku 1860 roku w Mikage w Japonii urodził się Jigoro Kano. Będąc jeszcze nastolatkiem zaczął pobierać nauki u Chahinosuke Fukudy ze szkoły Tenshin Shin'yo-ryu. W maju 1879 roku Jigoro Kano , wraz z innymi mistrzami dał pokaz sztuk walki dla prezydenta Stanów Zjednoczonych generała Granta. Odbiło się to szerokim echem w Amerykańskiej prasie. Zaraz potem nauczyciel Kano umiera i Kano trenuje dalej u Masamoto Iso. Niestety i ten mistrz odchodzi i w roku 1881 Kano znomu poszukuje nowego nauczyciela. W ten sposób trafia do szkoły Tsunetoshiego Iikubo.

Treningi u mistrza Iikubo trwały dosłownie cały dzień a zwięczeniem były randori czyli walki i w nich mistrz bez trudu pokonywał większych i silniejszych od siebie zawodników. To robiło ogromne wrażenie na wszystkich tym bardziej, że walki odbywały się jedna po drugiej i pięćdziesięcioletni mistrz wygrywał ze wszystkimi trzydziestoparoma uczniami. Jigoro Kano ukończył Uniwersytet Tokajski w 1881 roku i w wieku dwudziestu dwóch lat założył szkołę Kodokan, zwaną także Instytutem Poszukiwania Drogi. Jujitsu stało się wielką pasją Kano, wierzył on, że trzeba je uchronić jako bezcenny skarb kultury japońskiej. Uważał również że podstawowe zasady jujitsu powinny zostać usystematyzowane w obrębie Kodokan Judo. Kano utożsamiał Kodokan Judo z buddyzmem Mahayama, w którym indywidualne i społeczne aspekty życia stanowią nierozerwalną jedność. " Gdy praca ludzka nie wnosi niczego do społeczności egzystencja człowieka jest bezcelowa" twierdził Jigoro Kano. Kano rozpoczął regularne wykłady na temat trzech elementów judo, których zasadniczą treść można zawrzeć w następujących punktach: **Judo jako wychowanie fizyczne.

Podstawowym celem wychowania fizycznego jest rozwój silnego, zdrowego i sprawnego ciała. W procesie tym należy rozwijać harmonijnie całe ciało a nie tylko niektóre jego części zaniedbując inne. Efektem takiego treningu mogą być poważne zaburzenia w rozwoju fizycznym. Kano opracował specjalny zestaw ćwiczeń rozgrzewających, które wszechstronnie rozwijają ciało zawodnika. Wskazał również konieczność wykonywania w codziennych treningach kata i randori. W obydwu przypadkach każdy ruch należy wykonywać, stosując się do zasady ryoky zen'yo czyli jak najbardziej efektywnego użycia siły.

***Judo jako sport Sportowym elementem szkoły Kano są zawody judo, których podstawę stanowi randori. Korzystanie z niebezpiecznych technik jest zabronione, a zwycięztwo zawodnika w czystej walce jest uzależnione od użycia właściwej techniki, maksymalnie skutecznego wykorzystania energii oraz wyczucia sytuacji. Ponadto randori daje zawodnikowi możliwość sprawdzenia swoich umiejętności w walce i pozwala ocenić na ile on lub ona jest w stanie oprzeć się przeciwnikowi. Kano podkreśla, iż randori jest niezwykle ważne, a zawody stanowią jedynie jeden z wielu aspektów systemu Kodokan Judo i absolutnie nie można ich przeceniać.
***Judo jako trening duchowy Treningi judo rozwijają u ćwiczącego czujność, uwagę, stanowczość , pewność siebie. Jednakże ważniejsza wartość Kodokanu Judo zawiera się w kształtowanej w uczniu umiejętności realizowania fundamentalnej zasady Kano - "jita kyoei" czyli "wzajemnej pomocy i współpracy". Realizacja idei Kodokan Judo w życiu społecznym - pracowitości, umiejętności przystosowania się, oszczędności, dobrych obyczajów oraz zachowania zgodnego z zasadami etyki - stanowi nieocenione dobro dla wszystkich.

Jak zatem widzimy Judo Jigoro Kano to nie tylko sztuka walki , ale przede wszystkim jasno zdefiniowany system filozoficzny i zarazem kodeks moralny. Na potwierdzenie dyscypliny jaka panowała w Kodokanie chcę przypomnieć wydarzenie jakie miało miejsce w 1891 roku. Jeden z najlepszych uczniów Kano i zarazem przyjaciel wyzwał na pojedynek mistrza sumo nijakiego Araumi. Sajgo powalił sumkę na ziemię, ale ten ugryzł go w nogę więc Saigo zaczął okładać go pięściami i między sumokami i judokami rozgorzała bijatyka. Przerwali ją dopiero interweniujący policjanci i wszyscy znaleźli się w areszcie. W ferworze walki Saigo obraził kilku policjantów i chociaż udało się zwolnić go z aresztu Kano wyrzucił go za naruszenie zasad Kodokanu. Przez trzydzieści następnych lat trwał bardzo gwałtowny rozwój Kodokan Judo w Japonii i na świecie .Od początku dwudziestego wieku miały miejsce wyjazdy uczniów Kano do Stanów Zjednoczonych, Anglii, Niemiec, Rosji i innych krajów gdzie poprzez pojedynki z przedstawicielami miejscowych sportów walki pokazywali skuteczność technik Judo.

Podkreślić należy jednak fakt ,iż od początku Kodokan Judo Kano eliminował brutalne i niebezpieczne dla życia techniki lub transformował je tak by nie był śmiertelne, pamiętać bowiem należy, iż jeszcze w dziewiętnastym wieku w Japonii pojedynki odbywały się zazwyczaj "na śmierć i życie" a zwyczaj nakazywał by zawodnicy przed walką pożegnali się z rodziną i przyjaciółmi. Większość pojedynków kończyła się użyciem przez jednego z walczących techniki śmiertelnej.

W 1903 roku do Stanów Zjednoczonych wyjechał Yoshiaki Yamashita, (165 cm. wzrostu i ważył 67 kg.) który to stoczył kilka porywających pojedynków z wiele większymi od siebie zawodnikami zapasów, boksu a nawet futbolu amerykańskiego. Wszystkie je wygrał w imponującym stylu co spowodował znaczny wzrost zainteresowania Kodokan Judo. Kilka lat później do Ameryki pojechali Jojiro Tomita i Matsujo Maeda. Ich wyjazd do Stanów zorganizowano na wyraźne polecenie prezydenta Roozwelta. Kano zarekomendował Tomitę , który był bardzo dobrze wykształcony i mówił po angielsku. Nie mógł on jednak równać się z takimi sławami jak Jokohama czy Yamashita zatem w podróż do Stanów Tomita pojechał w towarzystwie Maedy, jednego z najsilniejszych judoków w Kodokanie. Ustalono, że Maeda będzie brał udział w walkach, a Tomita zajmie się wykładami na temat teoretycznych podstaw Kodokan Judo. Maeda pokonał wszystkich przeciwników z jakimi przyszło mu walczyć więc wszystko udawało się wykonać zgodnie ze wcześniejszym planem. Niestety podczas przyjęcia w Białym Domu po pokazie z udziałem Maedy jeden w amerykańskich futbolistów wyzwał Tomitę na pojedynek i zanim ten zdołał wykonać jakąś technikę został przygwożdżony przez wielkiego Amerykanina masą ciała do ziemi. Prezydent uprzedzając bieg wypadków odwołał wszelkie inne ewentualne walki i całe towarzystwo udało się na obiad do Białego Domu.

Wkrótce po tym incydencie Tomita wrócił do Japonii, zaś Maeda pragnąc przywrócić dobre imię i udowodnić przewagę Kodokanu nad innymi stylami pozostał. Udało mu się namówić pewnych japońskich biznesmenów, by postawili na niego tysiąc dolarów i od tej pory zaczęła się jego długa pełna sukcesów kariera, podczas której wygrywał walki z każdym kto miał odwagę stanąć z nim w szranki.

O Maedzie opowiadano, że nigdy nie przegrał walki w judo a może raz czy dwa poniósł porażkę w zapasach. Ostatecznie osiadł w Brazylii gdzie został nazwany "Monte Comte" czyli "Baron Brutal", a jego bardzo brutalny styl walki zapoczątkował rozwój Brazylijskiego Jujitsu lub Gracie Jujitsu.

Jak zatem widać Brazylijskie Jujitsu to niskie drzewo o bardzo szerokich korzeniach. Korzenie te (Judo, Jujitsu tradycyjne ), sięgają kilku tysięcy lat wstecz, jednak odmiana brazylijska została zapoczątkowana dopiero kilkadziesiąt lat temu.

Kodeks Kodokanu zabraniał walk na pieniądze stąd Maeda zmienił nazwę wypracowanego przez siebie stylu z powrotem na Jujitsu. Styl ten w głównej mierze opiera się na technikach Judo jednak ciągle doskonalonych i rozwijanych z myślą w szczególności o realności walki. Dotychczasowe doświadczenia Maedy spowodowały włączenie do repertuaru techniki dużo więcej technik w parterze i w zwarciu, uderzenia łokciami i kolanami oraz przetransformowane chwyty i rzuty zapaśnicze.

Maeda po osiedleniu się w Brazylii pomagał bardzo emigrantom japońskim i tam w trakcie swojej pracy społecznej poznał Gustao Gracie - polityka brazylijskiego, który niezmiernie pomógł Maedzie i ten z wdzięczności nauczył jego syna Karlosa sztuk walki.

Młody Karlos Gracie ciągle walczył na ulicach różnych miast Brazylii. Pojedynki poza prawem , pozbawione wszelkich zasad nie były tam rzadkością. Karlos stale doskonalił swój styl i jednocześnie uczył go swoich braci- Oswaldo, Gastao i Helio, oraz swoich synów Carlsona i Careya. W poszukiwaniu przeciwników i uczniów rzucił słynne "wyzwanie Gracie", rozgłosił bowiem, że "Jeśli chcesz mieć obitą twarz, połamane ręce i nogi i skopaną dupę to skontaktuj się z Carlosem Gracie". Pokonywał każdego niezależnie o wzrostu, wagi ciała czy stylu walki a sam nigdy nie został pokonany i już za życia był legendą. Również bracia Carlosa wykazywali się niezwykłymi umiejętnościami. Stale doskonalili swój styl, który z czasem został również nazwany Gracie Jujitsu i uczyli nowych członków rodziny. W latach trzydziestych i czterdziestych najczęściej pojedynkował się najmłodszy z braci Helio (170 cm wzrostu i 60 kg wagi ciała) , który pokonał wszystkich czołowych zawodników boksu, judo, zapasów i capoeiry. Przegrał tylko dwa razy w życiu.

Tu chciałbym przytoczyć kilka informacji odnośnie zmian w technice i taktyce walki jakie zaszły w Jujitsu Maedy i Gracie w stosunku do pierwowzoru jakim było Judo. Maeda po przeanalizowaniu wielu swoich walk doszedł do wniosku, iż prawie wszystkie walki niezależnie od stylu przeciwników, z którymi walczył rozstrzygał w zwarciu a potem w parterze i dla tego sam rzut nie był już najważniejszym elementem walki. Rzut był tylko elementem mającym na celu umożliwienie zajęcia odpowiedniej pozycji względem przeciwnika, najlepiej tak by samemu móc dominować przez kontrolowanie go i minimalizowanie możliwości kontrataku, a także zajęciu pozycji dogodnej do zadawania ciosów, realizowania technik dźwigni i duszeń. Dążenie do zwarcia a następnie do rzutu lub od razu stosowanie techniki kończącej w stójce jest najszybszym i najskuteczniejszym pod względem taktycznym systemem pokonania przeciwnika. Oczywiście realizowanie tego typu zamierzeń taktycznych musi być poparte doskonałą techniką , koordynacją i wydolności.

W latach 60 w Stanach Zjednoczonych rozpoczęły być organizowane turnieje walk bez reguł, miały one bardzo różny charakter i przyciągały raczej rzezimieszków wszelakiej maści niż prawdziwych fighter'ów. Jednak już te turnieje wykazały, że wszelkie systemy walki, które nakładały ograniczenia taktyczne na swoich adeptów okazywały się nieskuteczne w starciu z bezwzględnymi i nie uznającymi żadnych zasad przeciwnikami.

W 1979 roku Rorion - syn Helio - wyjechał do Stanów Zjednoczonych aby tam popularyzować Brazylijskie Jujitsu. Ponownie zostało rzucone wyzwanie wszystkim mistrzom innych sztuk walk oraz wszystkim chętnym. W pojedynkach bez publiczności Rorion pokonał miedzy innymi Ralpha Alegrię mistrza świata w kickboxingu, czołówkę amerykańskich zapaśników i judoków, mistrzów Sawate, Kung Fu i Karate. Nie zgadzał się na żadne warunki ani zasady : walka miała być realna bez reguł.

Tradycja walk bez reguł sięga antyku. W Chinach już w najdawniejszych zapiskach pojawiają się opisy turniejów Leitai, które przeminęły dopiero z nastaniem komunizmu (I poł. XX wieku). Rozgrywane były również w starożytnej Grecji jako jedna z dyscyplin olimpijskich - Pankration. Kolejnym miejscem są ulice i stadiony Brazylii, gdzie od ponad siedemdziesięciu lat mają miejsce pojedynki Vale Tudo. Nazwa ta pochodzi z języka portugalskiego i znaczy w dokładnym tłumaczeniu "idzie wszystko". Przyjęła się jako określenie pojedynków bez lub ze znikomymi regułami.

Na początku lat dziewięćdziesiątych w USA zaczęto rozgrywać oficjalne turnieje walk bez reguł. Ultimate Fighting Championship to pierwsza o charakterze międzynarodowym i do dziś najpopularniejsza impreza Mixed Martial Arts na na świecie. UFC jest rozgrywane w Stanach Zjednoczonych, czasami w Japonii (UFC Japan). Walki toczone są w ośmiokątnym ringu otoczonym siatką. Wprowadzono kategorie wagowe a potężne lobby środowisk bokserskich, kikbokserskich, przemysł filmowy oraz styliści nierealnych sztuk walki wymusili wprowadzenie wielu zasad. Większość tych zasad nie ma wpływu na przebieg walki (np. zakaz szczypania, ciagania za włosy gdy i tak wszyscy są krótko obcięci, atakowania punktów witalnych i dźwigni na palce). Techniki tego typu kiedy jeszcze były dozwolone i tak nie znalazły zastosowania. Są i jednak takie reguły, które mają wpływ na realność walk. Zakazano między innymi uderzać w krocze, (wcześniej dozwolone były ochraniacze), uderzać łokciami tył głowy, kopać leżącego na brzuchu, siedzącego lub klęczącego. Największym odstępstwem od idei prawdziwej walki bez reguł było natomiast wprowadzenie ograniczeń czasowych i podział na rundy a także nakaz stosowania piąstkówek. Sposoby wyłaniania zwycięzcy walki są bardzo proste:
· przeciwnik poddaje się
· knock out
· decyzja sędziów
· rzut ręcznika przez sekundanta (sekundant poddaje zawodnika)
· dyskwalifikacja (praktycznie się nie zdarza)
· lekarz przerywa walkę

Pride - po sukcesie amerykańskiego UFC zaczęto podobne zawody rozgrywać w Japonii. Bardzo wysokie honoraria sprawiają , ze startują tu najlepsi zawodnicy czyniąc z Pride najbardziej prestiżową imprezę Vale Tudo czyli walk bez reguł na świecie. Walki toczą się w kwadratowym ringu o boku 7 metrów natomiast wolno kopać przeciwnika leżącego lub siedzącego w dowolny sposób. Walki ograniczone są czasowo i obowiązkowe są piąstkówki.

Oprócz wymienionych wcześniej imprez rozgrywanych jest wiele zawodów i turniejów walk bez zasad takich jak International Vale Tudo Championship, Deep, K1 czy Colosseum jednak chcę jeszcze wspomnieć o jednych zawodach mianowicie World Submission Wrestling Championship. Nie są to kolejne zawody walk bez reguł, lecz najbardziej prestiżowa na świecie impreza chwytaczy, rozgrywana w Arabii Saudyjskiej. Startują tu zapaśnicy, shootfighterzy, judocy, zawodnicy sambo, i oczywiście adepci Brazylijskiego Jujitsu. Jest pięć kategorii wagowych oraz najbardziej prestiżowa Open. Największe sukcesy odnoszą zapaśnicy i fighterzy BJJ.

W Ultimate Fighting Championship wzięła udział światowa elita sztuk i sportów walki. Z ponad trzystu chętnych wybrano najlepszych i najbardziej utytułowanych zawodników. Najgłośniejsze są pierwsze edycje UFC, ponieważ właśnie na nich reprezentowany był cały wachlarz styli. Później różnorodność z oczywistych przyczyn zanikła. Pierwszy turniej wygrał nieoczekiwanie dla publiczności Royce Gracie, reprezentujący Brazylijskie Jiu-jitsu. Dosłownie zdeklasował swoich rywali. Będąc najlżejszym uczestnikiem imprezy pokonał m.in. Kena Shamrocka (20kg cięższy mistrz shootfightingu), a w finale Gerarda Gordeau (18kg cięższy mistrz karate kyokushin). Noc 12 listopada 1993 roku oznaczała początek rewolucji w sposobie walki wręcz. Tradycyjne, wschodnie sztuki walki okazały się bezradne w takiej konfrontacji.

Zaistniałą sytuację doskonale skomentował Jim Brown: "Dzisiejszego wieczoru okazało się, że walka jest czymś zupełnie innym niż myśleliśmy". Royce tryumfował także w II i IV edycji UFC, pokonując m.in. Minoki Ichicharę (żywa legenda karate, 11-sto krotny mistrz świata z rekordem 56-0, 20k.o), Rona Van Cliefa (10 dan goju ryu karate), Dana Severna (37kg cięższy zapaśnik), Remco Pardoela (mistrz jiu jitsu, judo), Jasona DeLucia (mistrz kung fu) oraz wielu innych światowej klasy mistrzów. Zaskakujący był również sposób, w jaki Royce zwyciężał swoich przeciwników: ściągał ich na ziemię, po czym zakładał dźwignię lub duszenie, nie robiąc im żadnej krzywdy.

Było oczywiście wiele innych ekscytujących pojedynków. Warto wspomnieć np. mecz Keitha Hackneya (91kg, kenpo karate) z trzykrotnie cięższym Emmanuelem Yarborough (280kg, sumo). Hackney znokautował sumokę, aby podczas kolejnej edycji turnieju ulec Royce'owi Gracie. W innym turnieju - Extremal Fighting Championship triumfował Ralph Gracie - wnuk Carlosa. Japońskie Vale tudo Open zwyciężył w latach '94 i '95 Rickson Gracie . Jednak rodzina Gracie nie ma już monopolu na Brazylijskie Jujitsu tym niemniej inni zawodnicy tego stylu również przegrywają rzadko. Doskonałymi przykładami są obecnie znajdujący się na szczycie Vitor Bedford, Mourillo Bustamente czy Vanderej Silva . Ich nauczycielami byli jednak Gracie.

Chwila uwagi należy się również bezpieczeństwu tego sportu. Brak zasad kojarzy się często z brutalnymi, barbarzyńskimi pojedynkami na śmierć i życie, gdzie krew leje się litrami. Tymczasem prawda jest zupełnie inna. Przede wszystkim nie giną ludzie. Miał miejsce tylko jeden wypadek śmiertelny i był on wynikiem bezmyślności rosyjskich organizatorów, którzy dopuścili do walki człowieka z wadą serca. Wiele walk zakończone jest poddaniem się jednego z zawodników, któremu założono chwyt kończący - dźwignię lub duszenie.

Często zawodnicy nie mogą sobie nic nawzajem zrobić i wynik meczu po upływie regulaminowego czasu rozstrzygają sędziowie. Wreszcie zdarzają się wygrane przez knockout. Krew pojawia się, ale bez przesady. Zawodnicy BJJ wymieniają znacznie mniej uderzeń niż bokserzy. Ryzyko odniesienia poważnej kontuzji na tego typu zawodach jest mniejsze niż w boksie. Imprezy Brazylijskiego Jujitsu stanowią bezcenną wartość dla współczesnych sztuk walki. Dzięki nim w obiektywny sposób przekonaliśmy się jakie techniki działają, a jakie nie zdają egzaminu w realnej sytuacji. Okazało się bowiem, że tradycyjne systemy zatraciły swoją skuteczność na przestrzeni wieków, nie nadążając za zmieniającymi się realiami. Weryfikacja miała miejsce głównie na pierwszych edycjach turnieju UFC, a jej wyniki są potwierdzane do dziś.

W pojedynkach Vale Tudo nie sprawdziły się, jako samodzielne systemy, wszelkie style do uderzania - boks, kickboxing, karate, kung fu itp. Jednocześnie należy zauważyć, że boks i muay thai okazały się najskuteczniejszymi systemami uderzeń. Nie sprawdziły się również systemy wojskowe (choć trzeba pamiętać, że zabronione było gryzienie i wsadzanie palców do oczu). Znacznie lepiej radzili sobie zapaśnicy stylu wolnego, zawodnicy shootfightingu i innych styli opartych na chwytach. Zaskakujący sukces odniosło natomiast Brazylijskie Jiu-jitsu, typowo parterowy styl stworzony na podstawie doświadczeń zdobytych w slumsach Rio de Janeiro.

Obecnie poziom fajterów znacznie się podwyższył i nie można pozwolić sobie na zaniedbanie żadnego z dystansów. Dlatego każdy liczący się zawodnik Vale Tudo ćwiczy Brazylijskie Jiu-jitsu do walki w parterze, zapasy do rzutów oraz boks i muay thai do uderzania w stójce. Takie podejście nazywane jest treningiem przekrojowym lub treningiem Mixed Martial Arts (połączonych sztuk walki). Trening taki uwzględnia wszystkie praktyczne techniki w każdym z dystansów. Nigdy więcej, żaden mistrz nie będzie mógł swobodnie twierdzić "mój styl jest najskuteczniejszy", gdyż w odpowiedzi usłyszy "Tak? To dlaczego nie sprawdził się w klatce?".

Czy oznacza to śmierć tradycyjnych styli? Niekoniecznie. Należy pamiętać, że trening sztuki walki może mieć wiele aspektów - rekreacyjny (np. aikido), zdrowotny (tai chi), sportowy (taekwondo), duchowy itd. Świetnym przykładem jest tu Capoeira, która cieszy się w Brazylii ogromnym powodzeniem, mimo, że w jej realność nikt nie wierzy.

Brazylijskie Jujitsu wciąż ewoluuje , każdy większy turniej przynosi nowe, ciekawe doświadczenia. Tym niemniej podstawowe założenia taktyczno - techniczne od kilkudziesięciu lat nie ulegają gwałtownym zmianom.

Brazylijskie Jujitsu pod względem społecznym wywodzi się prosto z najniższych warstw. Tam walka wręcz bardzo często była i w dalszym ciągu jest jednym ze sposobów osiągnięcia wyższej pozycji w grupie czy bycia otaczanym szacunkiem. To powoduje , iż treningi są bardzo ciężkie i tylko niewielka część nowych uczniów jest w stanie wytrzymać je pod względem fizycznym i psychicznym. System ten ma tylko jeden cel - zwycięstwo w walce. I temu właśnie jest podporządkowane wszystko.

W większości uczniowie jednej szkoły BJJ spędzali wiele czasu ze sobą co zaowocowało jeszcze w latach sześćdziesiątych powstaniem wielu gangów i innych nieformalnych grup, których to członkowie razem trenowali, walczyli i pomagali sobie wzajemnie w życiu codziennym. Ze względu na to niezmiernie rzadko zdarzało się by ktoś zmieniał klub w, którym ćwiczy. Podobne zapatrywania, podobny styl ubierania się, tatuaże - inne w każdej grupie - pomagały wyróżnić się i być rozpoznawalnym. Bardzo często nawiązywane na macie znajomości szybko wykraczały poza jujitsu i przetrwały dziesiątki lat. Własne wzory zachowań a nawet możemy powiedzieć swoista subkultura towarzysząca brazylijskiemu jujitsu rodziła się bardzo długo, jednak dziś jej kilkudziesięcioletnia tradycja łączy wszystkich adeptów BJJ.

Warto wspomnieć również o tym, że w odróżnieniu od innych systemów czy stylów walki większość trenujących darzy się nawzajem ogromnym szacunkiem i sympatią. Wszystkie międzynarodowe imprezy odbywają się w bardzo przyjacielskiej atmosferze i bardzo zacięte i niejednokrotnie bardzo brutalne walki wcale nie przeszkadzają w nawiązywaniu trwałych przyjaźni i wymianie doświadczeń.

Brazylijskie Jujitsu święci triumfy od kilkudziesięciu lat na wszystkich arenach walk i nie wydaje się by szybko nastąpiła jakaś zmiana tego stanu. Na przestrzeni ostatnich pięćdziesięciu lat dzięki geniuszowi kilku następujących po sobie mistrzów styl ten odrzucił cały niepotrzebny bagaż tradycyjnych i niestety obecnie nieefektywnych technik i zbliżył się tak jak to jest możliwe do realnej formy walki.

Ten powrót do korzeni powoduje, iż w chwili obecnej kiedy w sportach panuje moda na upraszczanie zasad i reguł a o popularności decydują wpływy z płatnych form przekazu i reklam BJJ stało się sportem bardzo popularnym i nic nie wskazuje by to miało się w najbliższym czasie zmienić.

Pomimo, iż BJJ nie jest sztuką walki mająca aspekt duchowy, nie ma tutaj sensei a instruktorzy zazwyczaj stają sie kolegami czy znajomymi z maty to warto uprawiać ten sport ponieważ w życiu warto zdobywac nową wiedze i umiejętności, które kiedyś mogą sie przydać w przyszłości...
BuHmistrz for WiCi.


1.Fay Goodman, The Ultimate book of Martial Arts, Hong Kong 1998, Annes Publishing Limited
2.Adele Westbrook, Oscar Ratti , Sekrety Samurajów, Bydgoszcz 1997, Diamont Books
3.Jon Stewens, Trzej Mistrzowie, Bydgoszcz 2001, Diamont Books
4.UFC Annual 1994
www.bjj.pl
www.budo.net.pl
www.bjj.szczecin.pl


Komentarze

Ocena: 4.1/5 (936)

Powi±zane video

W temacie Sport i Rekreacja

¦więtokrzyskie stoki narciarskie

Futbolowa inicjatywa w Kielcach!

Odchudzanie? Nic prostszego!

MTB - kielecka mania rowerowa

Brazylijskie Jiu-Jitsu

74-678 exam products is that they can enable the candidates to get certified in 200-125 pdf 200-125 70-483 200-125 exam 642-999 300-210 pdf cism  |  200-125 IIA-CIA-PART3  |  cca-500  |  gpen  |  you can enjoy the full refund of purchasing fees policy. 70-534  |  cissp  |  300-101 pdf 1z0-062  |  200-125 pdf 210-260