3 stycznia 1965 roku w kawiarni „Crystal” w GdaÅ„sku powoÅ‚ana zostaÅ‚a do życia grupa muzyczna o nazwie Czerwone Gitary. Pierwszy skÅ‚ad zespoÅ‚u stanowili: Bernard Dornowski, Krzysztof Klenczon, Jerzy Kossela, Jerzy Skrzypczyk i Henryk Zomerski. Inauguracyjny koncert odbyÅ‚ siÄ™ już 15 stycznia, w ElblÄ…gu. GoÅ›cinnie wystÄ™powaÅ‚ w zespole Seweryn Krajewski.

Na pierwszej pÅ‚ycie zespoÅ‚u znajdowaÅ‚y siÄ™ cztery piosenki: „Bo ty siÄ™ boisz myszy”, „Taka jak Ty”", „Licz do stu” i „Pluszowe niedźwiadki”.

W kwietniu 1965 roku ruszyli w pierwszÄ… trasÄ™ koncertowÄ… pod hasÅ‚em „Gramy i Å›piewamy najgÅ‚oÅ›niej w Polsce”. W grudniu odszedÅ‚ od zespoÅ‚u Henryk Zomerski, a jego miejsce zajÄ…Å‚ Seweryn Krajewski.

Na pierwszych plakatach i zdjęciach grupy nie ma sylwetek i nazwisk Seweryna Krajewskiego oraz Jerzego Skrzypczyka, ponieważ ujawnienie faktu ich występów w tzw. zespole big-bitowym, było w owym czasie równoznaczne ze skreśleniem obu z listy uczniów szkoły muzycznej.

Pod koniec 1966 roku w dwa dni nagrali pierwszÄ… pÅ‚ytÄ™ dÅ‚ugograjÄ…cÄ… „To wÅ‚aÅ›nie my”. W tym czasie zrezygnowaÅ‚ ze współpracy z grupÄ… jej szef muzyczny – Jerzy Kossela. Jego obowiÄ…zki przejÄ…Å‚ Krzysztof Klenczon.

PozostaÅ‚o ich czterech. RozpoczÄ…Å‚ siÄ™ okres najwiÄ™kszej popularnoÅ›ci. Kolejne pÅ‚yty sprzedawane byÅ‚y w rekordowych nakÅ‚adach. Wszystkie otrzymaÅ‚y miano ZÅ‚otych pÅ‚yt. W styczniu 1969 roku w Cannes we Francji mÅ‚odzi muzycy z Wybrzeża uhonorowani zostali trofeum „Midem” w postaci marmurowej pÅ‚yty, w nagrodÄ™ za najwiÄ™kszÄ… ilość sprzedanych pÅ‚yt w kraju. Takie samo wyróżnienie otrzymaÅ‚a na tym festiwalu grupa „The Beatles”.

W 1970 roku opuścił Czerwone Gitary Krzysztof Klenczon. Pozostali koncertowali głównie w dawnym ZSRR, dawnej NRD oraz w USA, znikając z polskich estrad na 14 lat.

– W roku 1991 powróciliÅ›my na krajowe sceny grajÄ…c i Å›piewajÄ…c dla kolejnego pokolenia Polaków – wspomina Jerzy Skrzypczyk.

WiosnÄ… 1997 roku odszedÅ‚ od zespoÅ‚u Seweryn Krajewski. Muzycy zaprosili do współpracy gitarzystÄ™ Wojciecha Hoffmanna i wokalistÄ™ – gitarzystÄ™ w jednej osobie – MieczysÅ‚awa WÄ…doÅ‚owskiego. W ciÄ…gu półtora roku wykonali olbrzymiÄ… pracÄ™. Przygotowali program estradowy i materiaÅ‚ na nowÄ… pÅ‚ytÄ™.

9 czerwca 1998 roku, w nowym składzie wystąpili w Sali Kongresowej. Latem mieli rozpocząć wielką trasę koncertową, ale nagle, na wniosek Seweryna Krajewskiego, sąd uznał, że bez jego zgody koledzy nie mogą używać nazwy Czerwone Gitary. Doprowadziło to do częściowego zawieszenia pracy zespołu. Po trzech miesiącach Sąd Apelacyjny odrzucił wniosek Krajewskiego, a kilka miesięcy później Sąd Rejonowy w Warszawie orzekł, że prawa do nazwy pozostają przy istniejącej grupie.

Na jubileusz 40-lecia grupa szykuje kilka niespodzianek, a występować będzie w składzie: Jerzy Kossela i Henryk Zomerski (założyciele i twórcy koncepcji artystycznej), Jerzy Skrzypczyk (współzałożyciel), Mieczysław Wądołowski (w zespole od czerwca 1997 roku) oraz muzycy promowani przez starszych kolegów Arkadiusz Malinowski i Marek Kisieliński.

W 1999 roku, po 24 latach od nagrania ostatniej pÅ‚yty, Czerwone Gitary wydaÅ‚y nowy album „...jeszcze gra muzyka”, uznany przez sympatyków za jeden z najlepszych w twórczoÅ›ci zespoÅ‚u. W tym samym roku zagrali 117 koncertów, a w 2000 – 137 (najwiÄ™cej w historii). W plebiscycie „Polityki” gÅ‚osami czytelników Czerwone Gitary zostaÅ‚y wybrane jednym z najlepszych polskich zespołów XX wieku.