Wystawa Antoniego Myśliwca jest swego rodzju pomostem między katolikami a prawosławnymi. Prace artysty są misterium sztuki, medytacji, przepełnionym artystyczną melancholią. Ukazują one wnętrza niewielkiej budowli oraz ludzi, m.in. chór, który jest integralną częścią liturgii prawosławnej, tak jak ikony, które są w swojej istocie przede wszystkim dziełem modlitewnym, dopiero zaś w drugim rzędzie artystycznym.

Ikona przyciąga nas swoimi walorami artystycznymi, subtelnym antyrealizmem i kolorystyką. Jednakże takie pojmowanie ikony – jako dzieła sztuki mającego zaspokoić nasze wymagania estetyczne, – jest istotne... lecz nie najważniejsze. Mówił o tym Michał Płoski, znany kielecki ikonopista. Wszystko to ma odbicie w zdjęciach Myśliwca, które swym układem tworzą wnętrze cerkwi. Ta pełna tajemniczości artystyczna wędrówka sprawia, iż czujemy moc fotografowanego miejsca. Jest to zasługa warsztatu oraz języka, jakim posługuje się artysta.

Nie jest to czysty dokument, tylko zapis obserwacji, które przez lata nagromadziły się, i pozwoliły artyście na niebanalne podejście do tematu. W woni kadzideł, za zasłoną dymną unosi się głos, niosący ze sobą oddech mistycznej chwili zatrzymanej w kadrze.

Wernisaż uświetnił występ chóru z cerkwi kieleckiej, w którym występują zarówno osoby wyznania prawosławnego, jak i rzymskokatolickiego.Sztuka, zatem w swej nieograniczonej przestrzeni działań, stanowi trwały fundament budowli, jaką tworzą odbiorcy i twórcy. Połączeni we wspólnym przeżywaniu dzieła, które istnieje ponad wszelkimi podziałami.