Zaczęło się nieciekawie. W październiku i listopadzie na niektórych koncertach tchnęło nudą. Orkiestra nie była w najlepszej dyspozycji, zaś dyrygenci nie mieli na tyle siły, by poderwać ją do artystycznych wzlotów. Frekwencja także pozostawiała wiele do życzenia. Wieczór z udziałem dynamicznego kapelmistrza Jerzego Salwarowskiego przełamał złą passę. Potem było już z górki. Niemal każdy kolejny koncert sezonu był na swój sposób ciekawy. Melomani gustujący w walcach Straussa, ariach Lehara kolejny rok nie odnaleźli się w filharmonicznej ofercie. Tego typu repertuar właściwie był niemal nieobecny w programach koncertów. I chyba słusznie. Operetkowe menu serwują inni kieleccy organizatorzy, a poza tym, nie sztuką jest zapełnić salę koncertową licznymi fanami "lekkiej muzy". Trudno natomiast o sukces frekwencyjny, gdy tworzy się filharmonię prawdziwą, nie komercyjną, otwartą na muzykę wartościową, wzbogacającą estetycznie i intelektualnie. Taki właśnie profil placówki drugi rok buduje dyrektor Jacek Rogala.