Jest to teatr amatorski, w którym młodzi ludzie mają szansę wszechstronnie się realizować: w grze aktorskiej (mimice i w ogóle w ekspresji ciała, w ruchu), za pomocą słowa jako głównego narzędzia teatralnego, w tańcu, bo są tu spore partie baletowe, i to świetne. Za tzw. ruch sceniczny odpowiada Małgorzata Ziółkowska.
Sztuka „Ptaki młodości” budzi żywe refleksje intelektualne, ale przede wszystkim moralne. Zmusza widza do stawiania sobie pytań zasadniczych, np. Jakim ja jestem człowiekiem w świetle prezentowanych postaci? Z kim nie chciałbym się identyfikować? Dla młodych ludzi taka weryfikacja wewnętrzna jest istotna. W dzisiejszym świecie, w czasach kryzysu zasad moralnych, takie sztuki nie są zbyt częste, a jednak wciąż oczekiwane.



Dramat Skorupskiego jest mocno osadzony w nowoczesnych nurtach teatralnych, ma coś z Witkacego, Becketta, Gombrowicza, nawiązuje do stylistyki Mrożka czy innych autorów, ale nie jest kompilacją. Dramat jest nowoczesny w duchu, ale autor widzi ludzi i problemy po swojemu. Według mnie nazbyt pesymistycznie (dominują typy pozbawione zasad moralnych, mające na uwadze tylko cele materialne i karierę). Można się merytorycznie nie zgadzać z autorem, ale konsekwentnie prowadzi myśl przewodnią przez wszystkie sceny, choć są one różne tematycznie. W pierwszej chwili ma się nawet wrażenie niespójności tych scen, lecz gdy się uświadomi zamysł ideowy autora (ukazanie pewnych charakterów), to zmieniamy zdanie.

Co do gry aktorów, to jak na zespół amatorski – jest niezła, pewne młode osoby wyróżniają się nawet talentem teatralnym czy baletowym. Oczywiście do teatru amatorskiego nie można przykładać miary profesjonalnej. Tego rodzaju działalność ma swoje uzasadnienie społeczne, psychologiczno-pedagogiczne i kulturalne, wyrabia smak estetyczny i zainteresowanie teatrem. Sztukę warto niewątpliwie zobaczyć i przemyśleć.