Urodził sie w 1933r, 1955-1960 studiował kompozycję u B. Szabelskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Akademia Muzyczna) w Katowicach, gdzie od 1968 był wykładowcą (od 1972 docentem, od 1977 profesorem, 1975-1979 rektorem uczelni). W 1979 zrezygnował z funkcji rektora i pedagoga Akademii Muzycznej w Katowicach.
Laureat licznych nagród i wyróżnieÅ„, m.in.: I nagrody na MiÄ™dzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu (1973), nagrody ZwiÄ…zku Kompozytorów Polskich (1970), Nagrody PaÅ„stwowej I stopnia (1976).

Wczesna twórczość Góreckiego charakteryzuje siÄ™ motorycznoÅ›ciÄ… (Sonata na 2 skrzypiec), także wykorzystaniem techniki serialnej (Scontri). W utworach z lat 1962-1963 kompozytor zastosowaÅ‚ Å›rodki sonorystyczne (Genesis). W późniejszych, tylko instrumentalnych utworach z lat 60. ważnÄ… rolÄ™ konstrukcyjnÄ… peÅ‚ni redukcjonizm. W latach 70. kompozytor zwróciÅ‚ siÄ™ ku muzyce wokalno-instrumentalnej, której estetykÄ™ wyznaczajÄ… treÅ›ci religijne (Ad Matrem, II Symfonia, Amen, Beatus vir, Miserere).

Wielki sukces przyniosÅ‚a Góreckiemu III Symfonia - sprzedano ponad 700 tys. egzemplarzy pÅ‚yt z jej nagraniem przez Nonesuch (1993). W utworze tym, podobnie jak w Koncercie klawesynowym (1980), kompozytor w mistrzowski sposób wykorzystuje ograniczony materiaÅ‚ muzyczny. Charakterystyczna dla tych utworów neotonalność oraz powtarzalność motywów muzycznych i ugrupowaÅ„ harmonicznych wyznaczajÄ… także dalszy rozwój muzyki kompozytora. ZwiÄ…zki muzyki Góreckiego z tradycjÄ… wyrażajÄ… siÄ™ w stosowaniu cytatów muzycznych oraz w wykorzystaniu tradycyjnych form (np. kanon w III Symfonii).

Ważniejsze kompozycje: PieÅ›ni o radoÅ›ci i rytmie na 2 fortepiany i orkiestrÄ™ (1956), Sonata na 2 skrzypiec (1957), Koncert na 5 instrumentów i kwartet smyczkowy (1957), Epitafium na chór i zespóÅ‚ instrumentalny (1958), I Symfonia «1959» na orkiestrÄ™ smyczkowÄ… i perkusjÄ™, Monologhi na sopran i 3 grupy instrumentalne (1960), Genesis - I Elementi per tre archi (1962), II Canti strumentali per 15 esecutori (1962), III Monodram per soprano, metalli di percussione e sei violbassi (1963), Trzy utwory w dawnym stylu na orkiestrÄ™ smyczkowÄ… (1963), Choros I na smyczki (1964), Refren na orkiestrÄ™ (1965), Muzyczka I-IV (1967-1971), Ad Matrem na sopran, chór i orkiestrÄ™ (1971), II Symfonia «Kopernikowska» na sopran, baryton, chór i orkiestrÄ™ (1972), psalm Euntes ibant et flebant na chór a cappella (1973), Amen na chór a cappella (1974), III Symfonia «Symfonia pieÅ›ni żaÅ‚osnych» na sopran i orkiestrÄ™ (1976), psalm Beatus vir na baryton, chór i orkiestrÄ™ (1979), Koncert na klawesyn i orkiestrÄ™ smyczkowÄ… (1980), Miserere na chór a cappella (1980), Mazurki na fortepian (1980), KoÅ‚ysanki i taÅ„ce na skrzypce i fortepian (1982), Recitativa i ariosa. Lerchenmusik na klarnet, wiolonczelÄ™ i fortepian (1985), Dla Ciebie, Anne Lill na flet i fortepian (1986), Totus Tuus na chór a cappella (1987), I Kwartet smyczkowy «Już siÄ™ zmierzcha» (1988), II Kwartet smyczkowy «Quasi una fantasia» (1991), Concerto-Cantata na flet i orkiestrÄ™ (1992), Koncert fletowy (1992), MaÅ‚e requiem dla pewnej Polki na fortepian i 13 instrumentów (1993), PrzybÄ…dź Duchu ÅšwiÄ™ty na chór a cappella (1993); także pieÅ›ni maryjne, opracowania pieÅ›ni ludowych.


więcej informacji -> http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_gorecki_henryk_mikolaj