Tworzący grupę czterej amerykańscy Ormianie tkają swoje kompozycje z bardzo różnych materii: od hardcore'a, przez thrash, klasyczny heavy metal (te galopady gitarowych akordów!), ale i rock symfoniczny, po muzykę etniczną, wodewil, a nawet (tak, tak!) muzykę klasyczną.

Na "Mezmerize" nie szokują tak bardzo, jak na poprzednich albumach. Przyzwyczaili nas już do tego szalonego, kontrastującego pozornie nieprzystawalne brzmienia i nastroje stylu. Wydaje mi się też, że nieco złagodzili brzmienie, odrzucili najbardziej ekstremalne elementy swojej muzyki. Ale ciągle porywają. Chwilami wręcz oszałamiają. Proszę mi pokazać drugi zespół, który w tak zdumiewający i inteligentny sposób potrafi zaatakować jednocześnie ostrymi riffami gitary i natychmiast zapadającą w pamięć melodią (jak robią to w "B.Y.O.B" czy "Revenga"). Albo zaskakiwać skokami dynamiki ("Question", "Violent Pornography"). Lub nieoczekiwanie zmienić nastrój utworu i od ostrego metalu przeskoczyć w rozkołysany ni to kabaret, ni to folk ("Radio/Video").

S.O.A.D. to też teksty. Na "Mezmerize" zespół daje upust swoim antywojennym nastrojom ("B.Y.O.B."), żarliwie krytykuje współczesną kulturę ("Violent Pornography"), po raz kolejny rozprawia się z mitem Hollywood ("Lost In Hollywood"). Przy okazji tekstów warto też posłuchać, jak fenomenalnie uzupełniają się dwaj wokaliści - Serj Tankian i grający też na gitarze Daron Malakian. Słychać to dobrze we wspomnianych "Radio/Video" czy "Lost In Hollywood". Ta druga piosenka to dla mnie jak na razie jeden z najlepszych i najbardziej wstrząsających utworów tego roku. Wspaniały przykład, jak można połączyć potężne brzmienie, metalową agresję i najczystszej wody piękno. Niemożliwe? Dla System Of A Down nie ma rzeczy niemożliwych.