Koniec Świata wg Emeryka

04.04.2004
A jednak w sieci nic nie ginie. Śieć wyłowiła dryfującego Emeryka zaskakująco szybko. Nim zdążyłem napisać i wrzucić do niej drugą część, ta pierwsza stała się przedmiotem publikacji i analiz (Ha!art, Liternet.pl), a nawet posłużyła za przykład prozy hipertekstowej na lekcjach języka polskiego w staszowskim liceum. To bardzo miłe. Tym bardziej, że Emeryk jest opowieścią dosyć poplątaną, a to co opowiadają poszczególne byty nie zawsze łatwe do rozszyfrowania; wszak każdy z nich snuje swój wątek po swojemu ..... Oczywiście idealnie byłoby, gdyby każdy z nich opowiadał w swoim języku – ja jednak musiałbym wtedy wymyśleć (albo odkryć) sto kilkadziesiąt nowych języków i sporządzić i zamieścić w jakimś odsyłaczu jeszcze więcej słowników. To oczywiście niewykonalne. Wykonalne było i jest jedynie to, że każda opowieść jest inaczej konstruowana, inaczej edytowana, inna na poziomie pozagramatycznym, mniej lub bardziej (lepiej lub gorzej) inna, ale zawsze inna. I to chyba wyróżnia Emeryka spośród innych opowieści hipertekstowych – to że trzeba go czytać wielopoziomowo .... Bardzo miłe jest też to, że są te „inne opowieści hipertekstowe”. Emeryk nie jest już samotnym, bardzo kolorowym żaglem. Wystarczy wejść na stronę www.techsty.art.pl zajmujacą się właśnie twórczością hipertekstową. Niewątpliwie bardzo miłe byłoby też to, gdyby kolejne części Emeryka pojawiały się szybciej. Niestety, tak się złożyło, że jestem nadmiernie uwikłany w tłumaczenia różnych trudnych książek, a życie koncertowe też ostatnio nabrało rumieńców. Zaś w maju będę miał przyjemność zaprosić na wystawę moich książek papierowych do Biblioteki Pedagogicznej w Kielcach, gdzie nie tylko będzie je można oglądnąć, ale także poczytać w tamtejszej czytelni – jak łatwo się domyśleć praca nad takimi książkami też zabiera trochę czasu. Mam nadzieję, że będzie wtedy okazja, żeby porozmawiać o wyższości (lub niższości) kartki papieru nad ekranem monitora na przykładzie trzech części Emeryka i piętnastu moich dzieł liBerackich. Ale nie na przykładzie czwartej części(nie wiem dlaczego ma tych części być cztery – tak to sobie wyobraziłem od samego początku). A to z tego powodu, że jeszcze nie wiem jaka ona ma być. I to też jest bardzo bardzo miłe.

12.10.2003
Autor oddaje w ręce internautów drugą odsłonę legendy o Emeryku. Dwa dni temu dzieło zostało wpisane do katalogu biblioteki publicznej w Nowym Jorku, a tym samym do ogólnoświatowego systemu bibliograficznego w dziale literatury słowiańskio-bałtyckiej.

12.01.2003
Wici mają przyjemność zaprosić Państwa do lektury hipertextowej legendy Radosława Nowakowakiego pt. "Koniec Świata wg Emeryka".
Jak sam autor mówi: jest to hasarapasańska opowieść hipertekstowa w czterech odsłonach i jednej zasłonie o tym co wydarzy się pewnego gorącego czerwcowego dnia 70 a może 71 lat po spisaniu pewnego tajemniczego zaklęcia, które sprawiło że p-papier został w końcu wyparty przez e-papier.
Prapremiera drugiej odsłony miała miejsce w czasie Urodzin Wici 21 września 2002 roku w Pałacyku Zielińskich w Kielcach.