PróbkÄ™ mieliÅ›my możliwość zobaczyć podczas finaÅ‚owego koncertu Plebiscytu o DzikÄ… Różę, kiedy to zespół „Balem w operze” zaskoczyÅ‚ widzów aktualnoÅ›ciÄ… przesÅ‚ania. Szczerski poczÄ…Å‚ drążyć Tuwima i wyszukaÅ‚ w jego spuÅ›ciźnie wcale niemaÅ‚o wierszy tak mocno nawiÄ…zujÄ…cych także do naszego dzisiejszego dnia powszedniego, że rzec by siÄ™ chciaÅ‚o – pisanych wczoraj. Część z tych tekstów nie byÅ‚a wznawiana w oficjalnym obiegu z różnych wzglÄ™dów, czÄ™sto cenzuralnych. Wszakże moraÅ‚, gdy Å›miech na widowni już opadnie, maÅ‚o optymistyczny siÄ™ jawi. Otóż: historia nas uczy, że niczego z historii nauczyć siÄ™ nie chcemy. I ciÄ…gle, mimo upÅ‚ywu lat, przemijania kolejnych rzÄ…dów i elit „u wÅ‚adzy”, dajemy siÄ™ nabierać na pozory demokracji sÅ‚użącej jednostkom. Tu cytat z Tuwima i ze spektaklu: „OdbyÅ‚ siÄ™ wÅ‚aÅ›nie walny zjazd zÅ‚odziei, najwiÄ™cej byÅ‚o mowy o idei”.

Gdy wybieraÅ‚em siÄ™ na spektakl, obawiaÅ‚em siÄ™, że zobaczÄ™ coÅ› w rodzaju montażu poetyckiego i kojarzyÅ‚em to z teatrem amatorskim raczej. Tymczasem zarówno pomysÅ‚, znakomite tempo, jak i bardzo dobra gra aktorska przy niesÅ‚ychanej dyscyplinie caÅ‚ego zespoÅ‚u, utrzymywanej przez caÅ‚y spektakl, sprawia, że polecam „Bal wisielców” wszystkim, ze szczególnym wskazaniem na naszych wÅ‚odarzy wszystkich szczebli. A może tak zainteresowaÅ‚aby siÄ™ spektaklem telewizja? SÄ…dzÄ™, że po niewielkiej adaptacji byÅ‚aby szansa dotarcia do szerszego grona adresatów. Przecie ich w Rzeczypospolitej nie brakuje.