„Jest to książka – mit”- mówi Kaczmarek. „Zajmuje ona istotnÄ… pozycjÄ™ w literaturze zarówno polskiej jak i Å›wiatowej. Punktem odniesienia staÅ‚o siÄ™ dla nas Kongo oraz to w jakiej sytuacji znajduje siÄ™ europejski turysta przebywajÄ…cy na tropikalnych wakacjach”.
Reżyser pomija metaforyczne ukazanie podróży w gÅ‚Ä…b siebie, nad przenoÅ›nie przedkÅ‚ada zbadanie specyfiki Czarnego LÄ…du, odarcie go ze stereotypu przez którego pryzmat jest postrzegany.

To wÅ‚aÅ›nie stereotyp jest wspóÅ‚winny maÅ‚emu zamieszaniu jakie wyniknęło w zwiÄ…zku z projektem afisza. Pierwotnie miaÅ‚ przedstawiać póÅ‚nagich „dzikusów” z oszczepami, zgromadzonych wokóÅ‚ czarnego okrÄ™gu majÄ…cego symbolizować tytuÅ‚owe jÄ…dro.
Kaczmarek projekt odrzuciÅ‚, wedÅ‚ug niego za bardzo powielaÅ‚ stereotypowÄ… wizjÄ™ Afryki. Ten obecny ukazuje AfrykÄ™ tak... , że nie widzimy jej wcale! "Może warto wrócić do czasów, gdy Afryka byÅ‚a dla nas na mapie biaÅ‚Ä… plamÄ… - i odkryć jÄ… na nowo?” - pyta reżyser.

AdaptacjÄ…, dramaturgiÄ… i opracowaniem muzycznym spektaklu zajÄ…Å‚ siÄ™ Å»elisÅ‚aw Å»elisÅ‚awski, który tworzÄ…c dialogi opieraÅ‚ siÄ™ przede wszystkim na trzech źródÅ‚ach. „Po pierwsze podstawÄ… jest tekst Conrada, z tym, że w przekÅ‚adzie najnowszym – JÄ™drzeja Polaka. Niezwykle pomocne byÅ‚y również wszelkie książki czy reportaże z historii Konga, chociażby Duch Króla Leopolda czy Rzeka Krwi. TrzeciÄ…, ale bardzo istotnÄ… sprawÄ… byÅ‚a improwizacja aktorów przy odtwarzaniu dialogów. Obserwowanie ich kwestii i modyfikowanie miaÅ‚o niemaÅ‚y wpÅ‚yw na ostateczny ksztaÅ‚t spektaklu”.

W trwajÄ…cej okoÅ‚o dziewięćdziesiÄ…t minut sztuce zobaczymy trzech aktorów. W roli Dzikusa wystÄ…pi Maciej Pesta, Andrzej Plata wcieli siÄ™ w rolÄ™ europejskiego turysty - Marlowa, natomiast Edward Janaszek odtworzy Mistah Kongo.
ArtyÅ›ci sÄ… pod ogromnym wrażeniem wspóÅ‚pracy z Kaczmarkiem, którego metody pracy sÄ… nowatorskie i ciekawe. „Szymon proponuje bardzo poszukujÄ…cÄ… metodÄ™. Aktorzy nie dostajÄ… gotowego, przeÅ‚ożonego tekstu, którego ma siÄ™ nauczyć i go odtworzyć. Musimy walczyć, szukać i przeczuwać. Sceny powstajÄ… niczym budynek z maleÅ„kich cegieÅ‚ek, które krok po kroku skÅ‚adajÄ… siÄ™ na caÅ‚ość” - mówi Pesta. „Stawia to sztukÄ™ w opozycji do teatru realistycznego i jego gotowego scenariusza. W tym wypadku swoboda i przymus czujnoÅ›ci aktora na scenie sÄ… bardzo istotne”.

Dyrektor teatru - Piotr Szczerski - gorÄ…co zachÄ™ca do sztuki okreÅ›lajÄ…c jÄ… „wielkÄ… niewiadomÄ…”. Dodaje jednak, że każdy spektakl to pewne ryzyko. „Do teatru nie wchodzi siÄ™ bezkarnie” - sÅ‚owa Tadeusza Kantora dotyczÄ… zarówno widza, artysty jak i twórcy. Być może publiczność nie jest w peÅ‚ni przygotowana na innowacje w teatrze, jednak szybko siÄ™ przystosowuje. I w to wierzÄ™, w koÅ„cu zaufanie buduje teatr”.

Warto wspomnieć o nierealistycznej scenografii autorstwa Kai MigdaÅ‚ek. SkÅ‚adać siÄ™ bÄ™dzie ze Å›ciany żaluzji, przez które wpadać bÄ™dzie Å›wiatÅ‚o oraz materiaÅ‚ów typu miedź, metal, drewno czy skóry.

Jak zapowiadajÄ… twórcy nie jest to sztuka dydaktyczna ani przyrodnicza. Widz nie pogÅ‚Ä™bi dziÄ™ki niej swej wiedzy o Afryce, ale być może zacznie postrzegać jÄ… inaczej, w jakimÅ› odkrytym przez siebie, nowym wymiarze.

Na prapremierę zapraszamy do Teatru Żeromskiego już w piątek, 20 kwietnia.